ഒരു നദീനാദം

ഒരു നദീനാദം

നിന്റെ തീരം, ഭാരതപ്പുഴേ,

നിന്റെ ഗാഥ പാടുന്നു ഞാൻ,

നിന്നിൽ മുങ്ങി, നിന്നിൽ ലയിച്ചു,

മലയാളമനസ്സിന്റെ നാദമായ്.

അനന്തഗിരിമുടിയിൽ ജന്മം കൊണ്ടു,

നീലമലയുടെ മടിയിൽ തഴുകി,

നീ പാടി, നിന്നോളം പുരാതനം,

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രവഴിയിൽ.

കുഞ്ചന്റെ വാക്കും, തുഞ്ചന്റെ തൂലിക,

നിന്റെ തീരത്തു വിരിഞ്ഞ മഹിമ,

മലയാളഭാഷയ്ക്കു താമരപ്പൂ,

നിന്റെ തിരയിൽ നിന്നുയർന്നു.

നിന്റെ തീരം, പിതൃതർപ്പണത്തിന്,

മലയാളിയുടെ ഹൃദയം തേടുന്നു,

തിരകളിൽ പൂർവികർ മന്ത്രിക്കുന്നു,

നിന്നിൽ ലയിക്കുന്നു മോക്ഷഗാഥ.

കാലത്തിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ,

നിന്റെ നീർമുത്തുകൾ തിളങ്ങുന്നു,

ഓരോ മലയാളിക്കും നീ ഒരു,

പുണ്യസ്ഥലം, പവിത്രനദി.

നിന്റെ തിരകൾ, ഒരു ഗീതമായ്,

വയലേലകൾക്കു താലോലമായ്,

നെന്മണി തീർത്ത നിന്റെ മാറിൽ,

കേരളം കനവിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു.

നിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ ഓർമകൾ,

പുരാണകഥകൾ മുഴങ്ങുന്നു,

നിന്റെ നീർചുഴിയിൽ ലയിച്ചിടാം,

മലയാളിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഗാനം.

ഭാരതപ്പുഴേ, നിന്റെ ഒഴുക്കിൽ,

ചിന്തകൾ തെളിയുന്നു, മനസ്സുണരുന്നു,

നിന്റെ തീരത്തു നിന്നു മലയാളി,

പിതൃസ്മൃതിയിൽ പുഷ്പമർപ്പിക്കുന്നു.

നിന്റെ നീർ, ഒരു ദർപ്പണമായ്,

കാലത്തെ, കനവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു,

നിന്നിൽ ഞങ്ങൾ കാണുന്നു ജന്മം,

നിന്നിൽ ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നു.

ഭാരതപ്പുഴേ, നീ മാതൃനദി,

മലയാളത്തിന്റെ ആത്മഗീതി,

നിന്റെ തീരം, പുണ്യം, സ്നേഹം,

ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം നിന്നിൽ ലയൻ.

നിന്നിൽ ഞങ്ങൾ ബലി അർപ്പിക്കുന്നു,

നിന്നിൽ ഞങ്ങൾ സ്വപ്നം കാണുന്നു,

നീ ഒഴുകുക, ഭാരതപ്പുഴേ,

മലയാളിയുടെ ജീവന്റെ തുടിപ്പായ്.

പുണ്യതീർത്ഥം

പുണ്യതീർത്ഥം

പുണ്യതീർത്ഥം തൊഴുതെത്തി, പിതൃനാമം ജപിച്ചിടാം,
ഓം പിതൃക്കൾക്ക് സ്വധാ നമഃ,
പിതൃനാമങ്ങൾക്ക് നമോ നമഃ,
തർപ്പയാമി സ്വധാ, സ്വധാ.

നീർത്തുള്ളിപോൽ മനം ശാന്തം, ശാന്തി തൻ ഗംഗ ഒഴുകവേ.
ഓം പിതൃക്കൾക്ക് സ്വധാ നമഃ,
പിതൃനാമങ്ങൾക്ക് നമോ നമഃ,
തർപ്പയാമി സ്വധാ, സ്വധാ.

തിലോദകം കരം നീട്ടി, തർപ്പണം

ഭക്തി നിറഞ്ഞിടാം,
ഓം പിതൃക്കൾക്ക് സ്വധാ നമഃ,
പിതൃനാമങ്ങൾക്ക് നമോ നമഃ,
തർപ്പയാമി സ്വധാ, സ്വധാ.

ആകാശമാം പിതൃലോകം, താരകം പോലെ വിളങ്ങവേ.
ഓം പിതൃക്കൾക്ക് സ്വധാ നമഃ,
പിതൃനാമങ്ങൾക്ക് നമോ നമഃ,
തർപ്പയാമി സ്വധാ, സ്വധാ.

ദോശയും ചമ്മന്തിയും

ദോശയും ചമ്മന്തിയും

ദോശയെ കണ്ടു, ചമ്മന്തി ചിരിച്ചു,

തവയിൽ നിന്നു, നീ വന്നു വിരിച്ചു!

ചൂടിൽ തിളങ്ങി, സ്വർണ്ണം പോലെ,

നിന്റെ മുന്നിൽ, വയറു കലങ്ങി!

ദോശേ, നീ ഒരു പഞ്ചാരപ്പാത്രം,

നിന്റെ നൃത്തം, തവയിൽ ഒരു താമര!

കറങ്ങി വരുമ്പോൾ, മനസ്സിനെ കൊള്ളും,

ചമ്മന്തി കൂടെ, വായിൽ സ്വർഗ്ഗം തുള്ളും!

നിന്റെ രൂപം, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ,

വെളുത്തു തിളങ്ങും, മനം കവർന്നു!

ചമ്മന്തി ചുവപ്പ്, തീ പോലെ,

നാവിൽ തൊട്ടാൽ, ഹോ! ഉത്സവം!

പക്ഷേ, ദോശേ, നിന്റെ ഒരു കുസൃതി,

തവയിൽ ഒട്ടി, കാണിക്കും ദുഷ്ടതി!

ചമ്മന്തി ഇല്ലെങ്കിൽ, നീ ഒരു പേപ്പർ,

നിന്റെ രുചി, ഹോ! കടലാസിന്റെ കോപ്പർ!

ദോശ, നിന്റെ പേര്, ഒരു മായാജാലം,

ചമ്മന്തി കൂടെ, രുചിയുടെ കോലാഹലം!

നിന്റെ ‘ദോശ’ കഴിച്ചാൽ, മനസ്സ് ‘ദോഷ’മാകും,

ചമ്മന്തി ഇല്ലെങ്കിൽ, വായിൽ ‘കോഴ’ വരും!

ചമ്മന്തി, നിന്റെ തനിനാടൻ ചന്തം,

തേങ്ങയും മുളകും, ഒരു രാഗമന്ത്രം!

നിന്റെ കൂടെ, ദോശ ഒരു രാജാവ്,

ഇല്ലെങ്കിൽ, ഹോ! വെറും പാവം കാഴ്ച!

പലഹാരങ്ങൾ, വലുതല്ലേ, നിന്റെ മുന്നിൽ?

പക്ഷേ, ദോശേ, നിന്റെ മുന്നിൽ അവ കുഞ്ഞ്!

ചമ്മന്തി കൂടെ, നിന്റെ രുചി അതിശയം,

അടുക്കളയിൽ, നീ രാജ്ഞിയും രാജാവും!

ഓ ദോശേ, ചമ്മന്തി, നിന്റെ ജോടി,

ചിരിപ്പിക്കും, വയറിന്റെ കോമഡി!

തവയിൽ നിന്നു, നീ വന്നു കളിക്കും,

ഇന്നേ നാഴിക, നിന്റെ പേര് ഞാൻ പാടും!

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

പുട്ട്

പുട്ട്

അവിടെ നിന്നൊരു പുട്ട്, കുഴലിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു,

മണം പരത്തി മനം കവർന്നു, മേഘം പോലെ വിരിഞ്ഞു!

പൊടി പോലെ പൊടിഞ്ഞു, അരിയുടെ അവകാശി,

നിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നാലോ, വയറ്റിൽ ചിരി പൊന്തുന്നു!

പുട്ടിന്റെ രൂപം, ഹോ! ചന്ദ്രനെ വെല്ലും,

വെളുത്തു തിളങ്ങും, മനസ്സിനെ കൊള്ളും!

കുഴലിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ, കുണുങ്ങി ചിരിക്കും,

നിന്റെ കൈയിൽ കിട്ടിയാൽ, വായിൽ തുള്ളും!

പോലെ പുകയുന്നു, മേഘം മുകിലിന്റെ,

നിന്റെ നാവിൽ വെണ്ണ പോലെ ഉരുകുന്നു!

കടലയോടൊപ്പം കഴിച്ചാൽ, ഹോ! രസം,

സ്വർഗ്ഗം വന്നു നിന്റെ വായിൽ വസിക്കും!

പക്ഷേ, പുട്ടേ, നിന്റെ ഒരു കുസൃതി,

കുഴലിൽ കുടുങ്ങി, നീ കാണിക്കും ദുഷ്ടതി!

ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നാൽ, ഒരു മരപ്പാവ,

കടലയില്ലെങ്കിൽ, വായിൽ കല്ലു പോലെ!

പുട്ട്, നിന്റെ പേര്, ഒരു മന്ത്രം തന്നെ,

വായിൽ വെച്ചാൽ, മനസ്സ് നിന്റെ കിന്നരം!

പക്ഷേ, കടല കൂടെ വേണം, അല്ലെങ്കിൽ,

നിന്റെ ‘പുട്ട്’ പോലെ, മനസ്സ് ‘പൊട്ടും’!

ചിലർ പറയും, പുട്ട് ഒരു ലളിതം,

പക്ഷേ, അതിന്റെ ചരിത്രം, മഹനീയം!

അരിയും തേങ്ങയും, ചേർന്നൊരു യോഗം,

നിന്റെ മുന്നിൽ, ബിരിയാണി പോലും ഓടും!

ബിരിയാണി വലുതല്ലേ, നിന്നോടു മുന്നിൽ?

പക്ഷേ, പുട്ടേ, നിന്റെ മുന്നിൽ അത് കുഞ്ഞ്!

നിന്റെ ഒരു കടി, മനസ്സിനെ കീഴടക്കും,

അടുക്കളയിൽ നിന്ന്, രാജാവായ് നീ മാറും!

ഓ പുട്ടേ, നിന്റെ ഹാസ്യം അപാരം,

നിന്നെ കഴിച്ചാൽ, വയറ്റിൽ ഉത്സവം!

കുഴലിൽ നിന്നു വന്നു, നീ മനം കവരും,

ഇന്നേ നാഴിക, നിന്റെ പേര് ഞാൻ പാടും!

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

പ്രണയ കഥകൾ

പ്രണയ കഥകൾ

പ്രണയ കഥകൾ, മനസ്സിൽ മുറിവേൽപ്പിക്കും,

നിന്റെ മിഴികളിൽ, ഒരു കാവ്യം മിന്നും.

നിന്റെ സ്പർശം, മഴയായ് പെയ്ത മോഹം,

പക്ഷേ, വേർപാടിന്റെ തീയിൽ വെന്തു മാഞ്ഞു.

നദിയുടെ ഗാനം, നിന്റെ നാമം ചൊല്ലി,

നിന്റെ ചിരി, താരകമായ് ഹൃദയം തൊട്ടു.

എന്നിട്ടും, കാലം തൻ മായിക നൃത്തത്തിൽ,

നിന്റെ ഓർമ്മകൾ, നൊമ്പരമായ് മാറി.

ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ, നിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു,

നിന്റെ വാക്കുകൾ, കാറ്റിന്റെ ലാളനയായ്.

പക്ഷേ, ആ സ്വപ്നം, മങ്ങിത്തെളിഞ്ഞ നിഴലിൽ,

നിന്റെ കഥ, എന്റെ ജന്മം തലോടുന്നു.

പ്രണയ കഥകൾ, തീരാത്ത ഒരു പുസ്തകം,

നിന്റെ നോട്ടം, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചിത്രം.

എങ്കിലും, വിരഹത്തിന്റെ തണുപ്പിൽ,

നിന്റെ പാദമുദ്ര, മണ്ണിൽ മായുന്നു.

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

സ്പർശം

സ്പർശം

സ്പർശം, നിന്റെ കൈവിരലിന്റെ തലോടൽ,

ഹൃദയത്തിൽ തീനാളമായ്, മുറിവായ് മാറി.

നിന്റെ ചൂടിൽ, ഒരു പുഷ്പത്തിന്റെ ഗന്ധം,

പക്ഷേ, വിരഹത്തിന്റെ തണുപ്പിൽ മങ്ങി.

നിന്റെ സ്പർശം, ഒരു തിരയുടെ ലാളനം,

മനസ്സിന്റെ തീരത്ത്, ഓർമ്മയായ് ഒഴുകി.

നിന്റെ നിശ്വാസം, മഴനൂലിന്റെ സ്വരം,

എന്നിട്ടും, മൗനത്തിൽ മായുന്നു, സഖേ.

കാറ്റിന്റെ മന്ത്രം, നിന്റെ സ്പർശം പാടി,

നിന്റെ ചിരി, ഒരു നക്ഷത്രം തീർത്തു.

പക്ഷേ, ആ താരം, ആകാശത്തിൽ മറഞ്ഞു,

നിന്റെ വേർപാട്, എന്റെ ജന്മം

നോവിച്ചു.

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

സ്പർശം, നീയൊരു തീരാത്ത കനവിന്റെ ശേഷിപ്പ്,

നിന്റെ ഓർമ്മ, ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളുപോൽ കിടക്കും.

എങ്കിലും, നിന്റെ സ്പർശത്തിന്റെ മായികം,

എന്റെ ജീവനിൽ, എന്നും നിറയ്ക്കും.

ജീവിത സഖി

ജീവിത സഖി

ജീവിത സഖി, നീയൊരു മായുന്ന സ്വപ്നം,

നിന്റെ മൗനം, ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളുപോൽ നോവ്.

നിന്റെ ചിരി, ഒരു താരകം തീർത്ത മോഹം,

പക്ഷേ, വിരഹത്തിൻ തീക്കനലായ് മാഞ്ഞു.

കാലം തൻ ചക്രം, നിന്റെ പാദം തേടി,

നിന്റെ ഓർമ്മകൾ, തിരയായ് മനസ്സിൽ തോഴി.

നിന്റെ സ്പർശം, ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയായ്,

എന്റെ ജന്മത്തിൽ, പൊഴിഞ്ഞു മറഞ്ഞു.

നിന്റെ നോട്ടം, ഒരു കടൽതീരത്തിന്റെ ഗാനം,

നിന്റെ വാക്കുകൾ, മഴയായ് പെയ്ത മന്ത്രം.

എന്നിട്ടും, ഒരു നിഴലിന്റെ തണലിൽ,

നിന്റെ സാന്നിധ്യം, കനവായ് മാറുന്നു.

ജീവിത സഖി, നീയൊരു തീരാത്ത കാവ്യം,

നിന്റെ വേർപാട്, ഒരു മുറിവായ് ഹൃദയം.

എങ്കിലും, നിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഞാൻ ജീവിക്കും,

നിന്റെ പ്രണയം, എന്റെ ജന്മം നിറയ്ക്കും.

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

പ്രണയനൊമ്പരം

പ്രണയനൊമ്പരം

പ്രണയം, നിന്നിൽ മുന്മനം മുറിഞ്ഞ മോഹം,

നിന്റെ മിഴിനീർത്തുള്ളി, തീക്കനൽനോവ്.

മൗനം തൻ ചുണ്ടിൽ പൂക്കാത്ത പുഷ്പം,

ഓർമ്മകൾ, ഹൃദയത്തിൽ വീണ മുള്ളുപോൽ.

കാറ്റിന്റെ ഗാനം, നിന്റെ നാമം പാടി,

നിന്റെ നോട്ടം, ഒരു നക്ഷത്രം തീർത്തു.

പക്ഷേ, ആ നക്ഷത്രം മങ്ങിത്തെളിഞ്ഞു,

നിന്റെ വിരഹം, എന്റെ ജന്മം ശിക്ഷ.

കടൽത്തീരത്തെ തിരകൾ, നിന്റെ ഓർമ്മ,

ഒരു നിമിഷം ചേർത്തു, മറ്റൊരു നിമിഷം തട്ടി.

നിന്റെ ചിരി, ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയായ്,

എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, പൊഴിഞ്ഞു മായുന്നു.

പ്രണയം, ഒരു കനവിന്റെ തീരാത്ത കഥ,

നിന്റെ മുഖം, മനസ്സിൽ മായാത്ത ചിത്രം.

എന്നിട്ടും, ഒരു നോവിന്റെ നിഴലിൽ,

നിന്റെ പാദമുദ്ര, മാഞ്ഞുപോകുന്നു.

നിധീഷ് എസ് എഴുമാവിൽ

കാരണഭൂതൻ

കാരണഭൂതൻ

കാരണഭൂതൻ, കവിതയുടെ കാറ്റുപോലെ,

വാക്കുകൾ വീശുന്നു, മനസ്സിന്റെ വാട്ടിൽ!

അലങ്കാരം തൂകി, ഉപമ പോലെ മിന്നുമ്പോൾ,

പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസിൽ, വോട്ടുപോലെ തിളങ്ങും!

ചിരിയാണ് മരുന്ന്, എന്നവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ,

നാട്ടുകാർ ചിരിച്ചു, വയറു വേദനിച്ചപ്പോൾ!

കാവ്യത്തിന്റെ കൊമ്പിൽ, തമാശയുടെ പൂക്കൾ,

കാരണഭൂതന്റെ വാക്ക്, തേനിന്റെ ഊക്കൾ!

പുഴയോട് പറഞ്ഞു, “നീയൊഴുകൂ മെല്ലെ,”

പക്ഷേ, മഴ വന്നപ്പോൾ, പുഴയും “ഓടി”!

മലയാളം മധുരം, കവിതയിൽ അലിഞ്ഞിടും,

കാരണഭൂതന്റെ ചിരി, ഹൃദയത്തിൽ മുഴങ്ങിടും!

കവിതയിൽ തമാശ, അലങ്കാരം തിളങ്ങവേ,

കാരണഭൂതന്റെ നാട്ടിൽ, ചിരി പടരുന്നേ!

മലയാളമേ, നിന്റെ വാക്കിന്റെ മായാജാലം,

വായിച്ചാൽ ചിരിക്കും, ഹൃദയം സന്തോഷം!

പിണറായി വിജയൻ,

പിണറായി വിജയൻ

പിണറായി വിജയൻ, നാടിന്റെ നായകൻ,

മുഖ്യന്റെ വാക്കുകൾ, തേനൊഴുകും തൂലിക!

ധർമ്മടം മണ്ഡലത്തിൽ, വോട്ടുകൾ വാരിയെ,

ചിരി പോലെ പൊട്ടുന്നു, ജനത്തിന്റെ ആർപ്പുവിളി!

അലങ്കാരം ചേർത്താൽ, ഉപമ തിളങ്ങിടും,

മന്ത്രിസഭ പോലൊരു, കസവുസാരി മിന്നിടും!

വൈദ്യുതി മിന്നൽ പോലെ, നാടിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു,

പക്ഷേ, ബില്ല് വന്നപ്പോൾ, ജനം കുറച്ച് ഞെട്ടി!

സദ്യയിൽ പായസവും, പ്രസംഗത്തിൽ തമാശയും,

പിണറായി പറഞ്ഞാൽ, ചിരി മുഴങ്ങും നാട്ടിലും!

ലാവലിൻ കേസിനെ, കോടതിയിൽ തോൽപിച്ചു,

എന്നിട്ടും ചിലർ പറയും, "അയ്യോ, അതെന്തിന്?"

മലയാളം സ്നേഹിക്കും, വാക്കിന്റെ മാന്ത്രികൻ,

കേരളം കാത്തിടും, ജനമനസ്സിന്റെ ശില്പിയാൻ!

ഹാസ്യവും കലർത്തി, കവിതയിൽ തിളങ്ങവേ,

പിണറായി, നിന്റെ ചിരി, നാടിന്റെ സന്തോഷം!

മലയാളം

മലയാളം

മലയാളം മധുരം, വാക്കിന്റെ തേനിൽ,

പുഴയോ പോലൊഴുകും, മനസ്സിന്റെ വീണിൽ!

അലങ്കാരം ചേർത്താൽ, ഉപമ തിളങ്ങും,

നിന്റെ മൊബൈലിന്റെ 'ടോർച്ച്' പോലെ!

കവിതയ്ക്ക് ചന്ദനം, വാക്കിന്റെ ഗന്ധം,

ചിരി പോലെ പൊട്ടുന്നു, ഓണപ്പടക്കം!

കുമാരന്റെ കവിത, കുഞ്ഞന്റെ നാടകം,

മലയാളം കേട്ടാൽ, മനസ്സ് ആടും!

വായ്നോട്ടം ചെയ്യുമ്പോൾ, വാക്കുകൾ തെറ്റും,

"അയ്യോ, ഈ 'സ' 'ശ' ആയോ!" എന്ന് ചൊല്ലും!

എന്നാലും മലയാളം, നമ്മുടെ മുത്തല്ലോ,

ചിരിയും കവിതയും, ഹൃദയത്തിൽ കെട്ടല്ലോ!

മലയാളമേ, നിന്റെ മായിക വാക്കുകൾ,

ചിരി തൂകി, മനസ്സിൽ തിളക്കം പകരുന്നു!

കവിതയിൽ അലങ്കാരം, ഹാസ്യം നിറഞ്ഞു,

വായിച്ചാൽ ചിരിക്കൂ, മലയാളം സന്തോഷം!

ഓണം

ഓണം

ഓണം വന്നേ, പൂക്കളം തീർത്തേ,

പുല്ലാംകുഴലിന്റെ രാഗം മൂളത്തേ!

മാവേലി രാജാവോ, ട്രാഫിക്കിൽ പെട്ടോ,

ഓട്ടോയിൽ വരുന്നു, കുട മറന്നോ!

അലങ്കാരം വാരി, വാക്കുകൾ തീർത്തു,

കസവുസാരിയിൽ ചന്ദനം പൂശിയൂ!

പായസം കുടിച്ചാൽ, മനസ്സ് തുള്ളും,

ഒരു സ്പൂൺ കൂടുതൽ, വയറ്റിൽ കുള്ളും!

പൂക്കളം നോക്കി, പൂവ് മോഷ്ടിച്ചു,

അയലത്തെ ചേച്ചി, "നിന്നെ കണ്ടു!"

ഓണസദ്യയുടെ മണം, മലയാള നാട്ടിൽ,

ചക്കയും പപ്പടവും, ചിരി തലോടിൽ!

ഓണമേ, മലയാളം, നിന്റെ വർണ്ണത്തിൽ,

ഹൃദയം തുള്ളുന്നു, ചിരി മുഴങ്ങുന്നു!

കവിതയിൽ ഓണത്തിന്റെ തിളക്കം നിറഞ്ഞു,

വായിച്ചു ചിരിച്ചാൽ, ഓണം സന്തോഷം!

ഹൃദയം

ഹൃദയം

ഹൃദയം പാടുന്നു, കവിത മൂളുന്നു,

പുഴയിൽ താമര പോലെ തോണി നീങ്ങുന്നു!

മലയാളം മധുരം, മോഹനം വാക്കിൽ,

ചിരി കലർന്നാൽ പിന്നെ തേൻ തുള്ളി!

അലങ്കാരം വാരി, വാക്കുകൾ തൂകി,

ഉപമ കൊണ്ട് മനസ്സിനെ മൂക്കി!

കാമുകന്റെ കണ്ണ്, നിന്റെ കവിത പോലെ,

നോക്കിയാൽ മതി, മനം കീഴടങ്ങി!

കാവ്യം പോലൊരു കോഴി, കൊക്കരിക്കുന്നു,

വാക്കിന്റെ വേലിയിൽ ചിരി പൊട്ടുന്നു!

ഓണപ്പൂവിന്റെ നിറവും, ചന്ദന ഗന്ധവും,

മലയാളം കവിത, ഹൃദയം തലോലം!

ചിരി കലർന്നൊരു കവിത, ഇതാ തയ്യാർ,

വായിച്ചു ചിരിച്ചാൽ, മനസ്സ് സന്തോഷം!

ഹൃദയേ, മലയാളം, നിന്റെ കളിവാക്കിൽ,

അലങ്കാരം തിളങ്ങും, ചിരി മുഴങ്ങും!

മാമ്പഴം

മാമ്പഴം

മാമ്പഴം, ഹോ! മഞ്ഞ മുത്തേ,

കുഞ്ഞു നാവിന്റെ കുസൃതി ചങ്ങാത്തേ!

മരത്തിൽ തൂങ്ങി കളി ചിരിക്കും,

കാറ്റിൽ ആടും മധുരക്കുള്ളേ!

തേനിനെപ്പോലെ രസം പൊന്തും,

കടിച്ചു നോക്കിയാൽ മനസ്സു മിന്നും!

പക്ഷേ, ഹായ്! മുഖം മുഴുവൻ,

മാമ്പഴം തേച്ച പൊന്മഴുവൻ!

അമ്മ വരുന്നു, കണ്ണു തുറന്ന്,

“നിന്റെ മുഖം മാം കോമഡി കണ്ടൻ!”

കുഞ്ഞു കൈകൊണ്ടു തുടച്ചു നോക്കും,

പശ പശപ്പിൽ ചിരി പൊട്ടിക്കും!

അമ്മ വരുന്നു, കണ്ണു തുറന്ന്,

“നിന്റെ മുഖം മാം കോമഡി കണ്ടൻ!”

കുഞ്ഞു കൈകൊണ്ടു തുടച്ചു നോക്കും,

പശ പശപ്പിൽ ചിരി പൊട്ടിക്കും!

ചക്കക്കൂട്ടിൽ

ചക്കക്കൂട്ടിൽ

ചക്കപ്പഴം, ഹോ! കൊച്ചു മുള്ളൻ,

മുള്ളു കൊണ്ടൊരു മൂഷിക രാജൻ!

പച്ച മേനിയിൽ പൊന്തി നിന്നോൻ,

കുഞ്ഞു മക്കൾക്കു കൗതുക ദാനം!

കനി മധുരം, തേൻ പോലെ ചൊല്ലും,

നാവു തുള്ളും, മനസ്സു മെല്ലും!

പക്ഷെ, ഹായ്! കൈ പശ പശപ്പ്,

ചക്ക കളിച്ചാൽ കുസൃതി കൂപ്പ്!

വെട്ടി എടുക്കാൻ അമ്മ വരുന്നു,

ചക്കയെ കണ്ടാൽ ചിരി പൊടുന്നു!

“കുഞ്ഞേ, നിന്റെ വായിൽ കനിയോ,

പല്ലിനിടയിൽ കുറ്റി മനോജ്ഞോ?”

ചക്കേ, ചക്കേ, നീ കളിക്കാരൻ,

മക്കൾക്കെല്ലാം നീ മധുരാരൻ!

ഒട്ടും മടിക്കാതെ കടിച്ചു നോക്കാം,

ചക്കക്കൂട്ടിൽ ചിരിച്ചു കളിക്കാം!

Nidheesh S Ezhumavil

ചക്കപ്പഴം

ചക്കപ്പഴം

ചക്കപ്പഴം മലനാടിന്റെ, ചക്രവർത്തി മധുരക്കനി,

മുള്ളു തോലിൽ മുഖം മറച്ചു, മുഞ്ഞ മീനിന്‍ കുലീനനെ!

നാറ്റമോ എന്തു മനോഹരം, നാസികയ്ക്കൊരു മോദനം,

കൈവിരലിൽ പശ മിന്നുന്നു, കാമദേവന്റെ ബാണമോ?

വെട്ടി നുറുക്കി കനിമാംസം, വെണ്ണപോലെ മൃദുൽതരം,

നാവു നിന്നു രസനൃത്തം, നാദമേറ്റൊരു സംനാദം!

പക്ഷെ, ഹോ! ഒരു കുഴപ്പുണ്ട്, പല്ലിടയിൽ കനിമുട്ടലെ,

ചക്കചുളയെ പറിചീടുവാൻ, ദന്തവൈദ്യനെ വേണമോ?

മാമനോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു, “ചക്കേ, നിന്റെ ഗുണം പറ!”

“നിന്റെ വയറ്റിൽ പൂരം കളി, കോപമേറ്റൊരു മുരൾച്ചയോ!”

എന്നിട്ടും ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും, ചക്ക തേടി നടന്നീടുവേ,

പശപശപ്പിന്റെ മായയിൽ, മനസ്സു മുങ്ങി മറഞ്ഞിടുന്നു!

ചക്കേ, നിന്റെ രസലീലയിൽ, ഞാൻ ചിരിച്ചു മതിമറന്നു,

നിന്റെ മുള്ളും പശയും വേണ്ട, നിന്‍റെ മാമ്പഴം മതിയെനിക്കു!

എങ്കിലും ഒരു കടി കൂടെ, ഞാൻ രുചിക്കട്ടെ, ഹാ! മോഹനം,

കേരളത്തിന്റെ സ്വാദുരാജൻ, ചക്കപ്പഴത്തിനു ജയ ജയ!

Nidheesh S Ezhumavil

അനാഥന്റെ വിശപ്പ്

കവിത: അനാഥന്റെ വിശപ്പ്

കാറ്റിന്റെ കരച്ചിലിൽ, തെരുവിന്റെ മൂകതയിൽ,

അനാഥന്റെ വിശപ്പു നിന്നു കണ്ണീർ പൊഴിക്കുന്നു.

പാഴ്മണ്ണിൽ പടർന്നൊരു പച്ചില മോഹമായ്,

ആ മാറ്റിൽ മനസ്സിന്റെതീപ്പനലാഴുന്നു.

ചന്ദ്രന്റെ ചിരിയിലും താരങ്ങൾ മിന്നുമ്പോൾ,

ഒരു കഷ്ണം അപ്പത്തിനായ് ഹൃദയം തേങ്ങുന്നു.

പോലെന്തോ കരിഞ്ഞൊരു പൂവിന്റെ ഗന്ധമായ്,

വിശപ്പിന്റെ നാളങ്ങൾ നെഞ്ചിനെ കീറുന്നു.

അമ്മയുടെ താരാട്ടു മറന്നൊരു ജന്മമേ,

നിന്റെ ദാഹം കണ്ടു ഞാൻ നിന്നോടു ചേരുന്നു.

കല്ലായി മനസ്സിന്റെ ലോകം മരിച്ചിടിൽ,

നിന്റെ കണ്ണീർ തുള്ളിയിൽ ഞാനും ഉരുകുന്നു.

ഓ തെരുവേ, നിന്റെ മടിയിൽ വിശപ്പിന്റെ

നോവോടെ കിടക്കുന്നു ദൈവത്തിൻ മക്കളേ!

അലങ്കാരമില്ലാത്ത ജീവന്റെ രാഗമായ്,

അനാഥന്റെ കാലടി ഹൃദയം തകർക്കുന്നു.

Nidheesh S Ezhumavil

പുകയുടെ പുരാണം

കവിത: പുകയുടെ പുരാണം

പുകവലിക്കും പുകിൽ മുങ്ങി, പൊങ്ങിനീങ്ങും മായം,

സിഗരറ്റിന്റെ തീപ്പൊരി, 

തീർത്ഥമാകും ധ്യാനം!

നാസികയ്ക്കു നൃത്തവേദി, 

നാവു തേടും രാഗം,

കാശു പോകും, മനസ്സു പോകും, പുകയിലെന്തോ മായം!

ചുണ്ടിലൊട്ടി സുരതനൃത്തം, ചുരുട്ടിന്റെ ചന്ദനം,

പുക മേഘം പോലെ പാറും, ആകാശത്തിന്‍ ബന്ധനം!

കാശ്മലന്റെ കൈവശം, 

കാശിന്റെ കൊട്ടാരം,

പക്ഷെ ശ്വാസം കിതയ്ക്കുമ്പോൾ, ഓർമ്മ വരും ശവാരം!

ഡോക്ടർ വന്നു ശാസനം, 

“നിർത്തൂ, നിന്റെ പുകവേല!”

എന്നിട്ടും മനം പറയും, 

“ഒന്നു വലിക്കൂ, മനോജ്ഞല!”

പല്ലും മോണയും കരിമ്പൻ, 

ചിരിയോ മഞ്ഞവർണം,

പുകവലി നിന്റെ മോഹം, ഹന്ത! എന്തൊരു ധന്യം!

അവസാനം ഞാൻ വിചാരിച്ചു, പുകയോട് വിട പറയാം,

സിഗരറ്റിനെ തീയിൽ ഇട്ടു, 

മനസ്സിനെ ഞാൻ കെട്ടാം!

ഓ! പുകേ, നിന്റെ ലീലയിൽ, 

ഞാൻ ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു,

ഇനി ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാം, 

ജീവന്റെ പുതുഗീതം!

Nidheesh S Ezhumavil

പല്ലുവേദന

കവിത: പല്ലുവേദന

പല്ലിനുള്ളിൽ പടവെട്ടി, 

പാതിരാത്രി യുദ്ധം,

നാവു നിന്നു പകച്ചോടി, 

നാദം മാത്രം ശബ്ദം!

കോപമേറ്റം മുരളുന്നു, 

കോലാഹലം തൻ താപം,

ചന്ദ്രനേയും പരിഹസിച്ചു, വേദനയുടെ രൂപം!

അല്ലലേതോ മനോഹാരി, 

ആനനന്ദം പോലെ തോന്നും,

പല്ലു കാട്ടി ചിരിക്കേണ്ട, 

പക്ഷെ ചങ്കിനു തേങ്ങും!

നീര് വരുന്നു കണ്ണിൽനിന്നു, നീറ്റലോടെ മോണയ്ക്കു,

ദന്തദേവൻ കളിതമാശ, 

എന്തു ചെയ്യും ഞാൻ ഭക്തൻ?

ലവണരുചിയോ മധുരമോ, 

ലാലനം ചെയ്യാനാവാ,

ഐസുകട്ടി വെച്ചു നോക്കി, 

തൈര് പുരട്ടി പാവാ!

ദന്തവൈദ്യനെ കാണേണം, 

ഡ്രില്ലിന്റെ ശ്രുതിമീട്ടാൻ,

പല്ലു പോയാലും സമാധാനം, മനസ്സിനുള്ളിൽ മോക്ഷം!

ഹായ്! പല്ലേ, നിന്റെ കോപം, ഹാസ്യമേറ്റം ചന്ദ്രിക,

എന്നെ നീ മറന്നീടുക, 

ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ തുള്ളട്ടെ!

കാലമേ, നിന്റെ ചക്രത്തിൽ, പല്ലുവേദന മായട്ടെ,

ചിരിയോടെ ഞാൻ ജീവിക്ക, ദന്തരാജൻ കാത്തോള്ളൂ!

Nidheesh S Ezhumavil

മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം – ഭീഷണിയുടെ അതിരിലേക്ക് ലോകം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ

മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ദുരന്തപരമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് ലോകം നീങ്ങുന്നു

ഇതുവരെ മനുഷ്യരാശി ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നാണ് പ്രഥമയും ദ്വിതീയവുമായ ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ പല രാജ്യങ്ങളും ഏറ്റുമുട്ടുന്ന രാഷ്ട്രീയ, സൈനിക സംഘർഷങ്ങളും അതിനുശേഷിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര അനിശ്ചിതത്വവും മൂന്നാമത്തെ ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെയും ഭീഷണിയുടെ അതിരിലേക്ക് തന്നെ ലോകത്തെ എത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇതൊരു പൂർണ്ണയുദ്ധമല്ലായിരിക്കും ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിഗതികൾ, എന്നാൽ അതിന്റെ തുടക്കം ചില യുദ്ധങ്ങൾക്കൂടി നമുക്ക് മുന്നിൽ ഉണ്ട്.

നിലവിലെ പ്രധാന സൈനിക സംഘർഷങ്ങൾ:

1. റഷ്യ - യുക്രൈൻ യുദ്ധം:

2022-ൽ ആരംഭിച്ച ഈ യുദ്ധം ഇന്ന് യൂറോപ്യൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെയും നെറ്റോ-യുടെയും ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നായി മാറി.

യുക്രൈനെ കയ്യടക്കാനുള്ള റഷ്യൻ ശ്രമം അമേരിക്കയും യൂറോപ്യൻ ഐക്യവാദികളായ രാജ്യങ്ങളും തടഞ്ഞു, ഈ നിമിഷം വരെ.

അതിന്റെ ഫലമായി ലോകവ്യാപകമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, ഇന്ധന വില വർദ്ധന, ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുടെ ക്ഷാമം എന്നിവ സംഭവിച്ചു.

2. ഇസ്രായേൽ - ഗസ്സ/ഹമാസ് പോരാട്ടം:

2023-ൽ വീണ്ടും തുടങ്ങിയ ഈ യുദ്ധം പല അറബ് രാജ്യങ്ങളെയും പരോക്ഷമായി ഇടപെടുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

പാലസ്തീൻ ജനതയുടെ സ്ഥിതി ദുരിതമാകുകയാണ്, അന്നവും ഔഷധവുമില്ലാതെ.

ഇതിലൂടെ മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ സമാധാന സംവാദങ്ങൾ തകർന്ന് പോയിട്ടുണ്ട്.

3. ചൈന - തായ്‌വാൻ സംവേദനങ്ങൾ:

ചൈന തായ്‌വാനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനൊപ്പം അമേരിക്കൻ നേവി തായ്‌വാൻ കടലിടുക്കിലൂടെ സജീവമായി നടന്ന് അധികാരം കാണിക്കുന്നു.

തായ്‌വാൻ എന്ന ചെറിയ ദ്വീപിന്റെ വിഷയത്തിൽ അമേരിക്കയും ചൈനയും തമ്മിലുള്ള തല്ല് ഒരു ആണവ യുദ്ധത്തിലേക്കും നീങ്ങാനിടയുണ്ട്.

4. ഉത്തരകൊറിയ - ദക്ഷിണകൊറിയ - ജപ്പാൻ - യുഎസ് സംഘർഷങ്ങൾ:

കിം ജോങ് ഉന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉത്തരകൊറിയ ആണവ പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടരുന്നു.

ഇതിനെതിരെയുള്ള ജപ്പാന്റെയും ദക്ഷിണകൊറിയയുടെയും പിന്തുണയോടെ അമേരിക്കയുടെ സൈനിക സാന്നിധ്യവും വർദ്ധിച്ചു.

5. ഇന്തോ-ചൈന, ഇന്തോ-പാക് അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾ:

ലഡാക്ക് മേഖലയിൽ ചൈനയും ഇന്ത്യയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം ഇപ്പോഴും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

കാശ്മീരിൽ നിന്നും പാക് അധീന മേഖലയിലേക്കുള്ള സായുധ നീക്കങ്ങൾ നിരന്തരമായി തുടരുന്നു.

എന്താണ് യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ?

1. ഭൂമിക്കായി ഉടലെടുക്കുന്ന ശക്തിപോരാട്ടങ്ങൾ – ശക്തമായ രാഷ്ട്രങ്ങൾ കൂടുതൽ ഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

2. ജലസമ്പത്തും പ്രകൃതിവനങ്ങളും – ജലം, ഖനിജങ്ങൾ, എണ്ണ തുടങ്ങി നിരവധി വിഭവങ്ങൾ ഉള്ള പ്രദേശങ്ങൾ പിടിക്കാൻ ശ്രമം.

3. ആണവായുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ – ശക്തിപ്രകടനം, ഭയപ്പെടുത്തൽ, നിയന്ത്രണം.

4. ആധുനിക കോളനിവാദം – വലിയ രാജ്യങ്ങൾ ചെറിയ രാജ്യങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക-രാജ്യതന്ത്ര-സൈനിക സ്വാധീനമുറപ്പിച്ചെടുക്കുന്നു.

5. ധാർമ്മിക/മതപരമായ വിഷമതകളും തീവ്രവാദം – പല പ്രദേശങ്ങളിലും മതഭേദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധങ്ങൾ ന്യായീകരിക്കുന്നു.

6. ആഗോള സാമ്പത്തിക താത്പര്യങ്ങൾ – വ്യാപാര റൂട്ടുകൾ, വിപണികൾ, അനുനയങ്ങൾ.

ഇത് മൂന്നു ലോകമഹായുദ്ധമായി മാറുമോ?

ഈയിടെ നാറ്റോ, ബ്രിക്‌സ്, ക്വാഡ്, ഷാങ്ഹായ് കോ-ഓപ്പറേഷൻ തുടങ്ങിയ വിഭാഗീകരണങ്ങൾ ശക്തമായിരിക്കുന്നു. ഓരോ വിഭാഗവും മറ്റൊരുക്കളെ അകറ്റുകയും അർദ്ധസേനയുധനിലവാരത്തിൽ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.

സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതി മൂലം ഇനി നടക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ പലവട്ടം മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് സൈനികരെ ഒഴിവാക്കി ഡ്രോൺ, സൈബർ ഹാക്ക്, ആണവ ബോംബ്, തുടങ്ങിയവ വഴി നടത്തപ്പെടും.

ആണവായുധങ്ങളോ ബയോളജിക്കൽ ആയുധങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ചാൽ ആ യുദ്ധം ലോകമഹായുദ്ധമായി തീരും.

ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം:

1. യുദ്ധഭീഷണി – ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തിയാൽ ലോകം അവസാനിപ്പിക്കാനാകുന്ന കാലഘട്ടം.

2. സാമ്പത്തിക അസമത്വം – വൻകിട രാജ്യങ്ങൾ വളരെ സമ്പന്നരായപ്പോൾ, ചില രാജ്യങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കിടക്കുന്നു.

3. പാകം ചെയ്ത വ്യാജവാർത്തകളും സൈബർ മെയ്നിപ്പുലേഷൻ – യുദ്ധങ്ങൾ ന്യായീകരിക്കാൻ വ്യാജ വാർത്തകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

4. പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ – കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളും.

5. മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾ – അഭയാർത്ഥികൾ, ഭിന്നശേഷിക്കാരുടെ അവഗണന, നിരാകരണങ്ങൾ.

അവസാനവാക്കുകൾ: സമാധാനമാണ് ഏക മാർഗ്ഗം

മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം അതിന്റെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ തന്നെ ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കുമെന്ന് എല്ലാ വിദഗ്ധരും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ സമാധാനപരമായ സംവാദം, രാഷ്ട്രങ്ങളിലെയും ജനങ്ങളിലെയും ബോധവത്കരണം, യുദ്ധവിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയങ്ങൾ എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നിർണ്ണായകമായത് അവരുടെ ഭാവിയെ രക്ഷിക്കാൻ ഈ യുദ്ധഭീഷണിയുടെ ശരിയായ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകണം. അല്ലെങ്കിൽ ചരിത്രം വീണ്ടും രക്തത്തിൽ എഴുതപ്പെടും.

മരണം

കവിത: മരണം

നിന്റെ ശ്വാസം മങ്ങി മങ്ങിന്ന,

നെഞ്ചിനിൽ,

നോവിന്റെ തീയായ്‌ മാറുന്നു,

മരണം, മൗനത്തിന്റെ കൈയ്യിൽ,

ജീവനെ ചിതയിൽ ചമയ്ക്കുന്നു!

കണ്ണീർ തുള്ളിയിൽ ലോകം മുഴുവൻ,

നിന്റെ കിനാവുകൾ മുങ്ങിപ്പോയ്‌,

നിന്റെ ചിരിയൊരു നിഴലായി,

നിന്റെ ശബ്ദം മറഞ്ഞുപോയ്‌.

കാലം കവർന്നൊരു കുഞ്ഞിന്റെ,

നോട്ടം, നെഞ്ചിൽ കനലായ്‌,

മരണം, ഹൃദയത്തെ കീറുന്നു,

നിന്റെ ലോകത്തെ മായ്ക്കുന്നു!

വീടിന്റെ മുറ്റം മൗനമായി,

വീടിന്റെ മുറ്റം മൗനമായി,

നിന്റെ കാൽപ്പാട്‌ മണ്ണിൽ മങ്ങി,

നിന്റെ കൈവിരൽ തണുത്തുപോയ്‌.

ഒരു പക്ഷി, പാട്ടൊടുങ്ങി,

വാനിൽ മറഞ്ഞു വീഴുന്നു,

മരണം, സ്വപ്നങ്ങളെ തിന്നുന്നു,

നിന്റെ ജീവനെ കവർന്നെടുക്കുന്നു!

നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത,

നിന്റെ ഉത്തരം ഇരുട്ടിന്റെ,

നിന്റെ നോവിന്റെ നാദങ്ങൾ,

കാറ്റിൽ കലങ്ങി മറയുന്നു.

ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷ പോലും,

നിനക്കായ്‌ ലോകം നൽകീല,

മരണം, മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീർ,

ചിതയിൽ ചേർത്ത്‌ ചിരിക്കുന്നു!

ഓ, ജീവനേ, നിന്റെ വഴികൾ,

കാലം മറച്ചൊരു കാവ്യം,

നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ തീപ്പൊരി,

നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ തീപ്പൊരി,

ഒരു നക്ഷത്രമായ്‌ മിന്നുന്നു.

മരണം നിന്നെ തോൽപ്പിക്കില്ല,

നിന്റെ ആത്മാവ്‌ മുഴങ്ങുന്നു,

നിന്റെ നോവിന്റെ നാദം,

ലോകത്തെ വിളിച്ചുണർത്തും!

Nidheesh S Ezhumavil

യുദ്ധം

കവിത: യുദ്ധം

നെഞ്ചിൽ തീയായ്‌ കനലെരിയും,

നെഞ്ചിൽ തീയായ്‌ കനലെരിയും,

കണ്ണീർ കടലായ്‌ പൊഴിയുന്നു,

യുദ്ധം, മനുഷ്യന്റെ മൗനത്തിൽ,

ചോരയിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു!

വാളുകൾ മിന്നുന്ന വാനത്തിൽ,

വീര്യം വിതച്ചൊരു വേളയിൽ, 

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ,

കാറ്റിൽ കലങ്ങുന്ന കിനാവായ്‌.

നിന്റെ വീടൊരു ചിതയായി,

നിന്റെ ചിരിയൊരു നിഴലായി,

യുദ്ധം നിന്റെ ഹൃദയത്തെ,

ചോരയിൽ മുക്കി ചിരിക്കുന്നു!

വഴികൾ ചോരയിൽ കുതിർന്നു,

വഴികൾ ചോരയിൽ കുതിർന്നു,

മനസ്സിൽ മരണം മുരളുന്നു,

ഒരു പക്ഷി, ചിറകൊടിഞ്ഞു,

വാനം മറന്നു വീഴുന്നു.

ആരോ നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ,

വെടിയുണ്ടയാൽ കീറിമുറിച്ചു,

യുദ്ധം, ലോകത്തിന്റെ ഗാനം,

നിന്റെ നോവിനെ തിന്നുന്നു!

കൈകൾ, കുഞ്ഞിനെ തഴുകുവാൻ,

കൈകൾ, വാളിനെ തലോടുന്നു,

നിന്റെ ലോകം തകർന്നപ്പോൾ,

നിന്റെ ദൈവം മിണ്ടാതായി.

ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷ പോലും,

ചോരക്കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയ്‌,

യുദ്ധം, മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീർ,

ചിത്രമായ്‌ ഭൂമി ചമയ്ക്കുന്നു!

ഓ, മനുഷ്യാ, നിന്റെ നോവ്‌,

കാലം കവർന്നൊരു കാവ്യം,

നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത,

നിന്റെ ഉത്തരം ചോരയുടെ.

എന്നാൽ, നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ,

നോവിന്റെ തീപ്പൊരി ജ്വലിക്കും,

യുദ്ധം നിന്നെ തോൽപ്പിക്കില്ല,

നിന്റെ ആത്മാവ്‌ വിളിച്ചുണർത്തും!

Nidheesh S Ezhumavil

ഭ്രാന്തൻ

കവിത: ഭ്രാന്തൻ

അലയും മനസ്സിന്റെ കാറ്റിൽ,

കനലായ്‌ കത്തുന്നു ജീവൻ,

നിലവിളി കേൾക്കാതെ ലോകം,

നടക്കുന്നു, ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ!

നിന്റെ കണ്ണീർ മഴയായ്‌ പെയ്യുമ്പോൾ,

നെഞ്ചിൽ തീക്കനൽ വീഴുന്നു,

ഒരു നിഴലായ്‌ നീ മാഞ്ഞുപോം,

എന്നിട്ടും ലോകം ചിരിക്കുന്നു!

നിന്റെ നോവിന്റെ നാദം,

കാറ്റിൽ കലങ്ങുന്ന കടൽതിര,

ആരും കേൾക്കാതെ മുങ്ങുന്നു,

ഭ്രാന്തന്റെ ഗാനമായ്‌ മാറുന്നു.

വഴിയിൽ നിന്നെ കല്ലെറിഞ്ഞു,

വാക്കുകൾ വേലിയായ്‌ തീർത്തു,

നിന്റെ ഹൃദയം കീറിമുറിച്ചു,

നിന്റെ ഹൃദയം കീറിമുറിച്ചു!

ഒരു പക്ഷി, ചിറകൊടിഞ്ഞു,

വാനിൽ പറക്കാൻ മോഹിച്ചു,

ലോകം കണ്ടത്‌ ഭ്രാന്തന്റെ,

നെഞ്ചിൽ തീയായ മോഹങ്ങൾ!

നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത,

നിന്റെ ഉത്തരം ഇരുട്ടിന്റെ,

ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷ പോലും,

നിനക്കായ്‌ ലോകം നൽകീല,

ഒറ്റയ്ക്ക്‌ നീ നിന്നു കരഞ്ഞു,

നിന്റെ നോവ്‌ ഒരു കാവ്യമായ്‌,

ഭ്രാന്തന്റെ ജീവന്റെ തീർത്ഥം,

ആരും വായിക്കാതെ മായുന്നു!

ഓ, മനുഷ്യാ, നിന്റെ നോവ്‌,

കാലം കവർന്നൊരു ചിത്രം,

നിന്റെ ചിരി മറന്ന ലോകം,

നിന്നെ ഭ്രാന്തനായ്‌ ചിത്രീകരിച്ചു!

എന്നാൽ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ,

നോവിന്റെ നാദം അനശ്വരം,

ഒരു തീക്കനലായ്‌, ഒരു തിരയായ്‌,

നീ ലോകത്തെ വിളിച്ചുണർത്തും!

Nidheesh S Ezhumavil

മാനസപുത്രി

കവിത: മാനസപുത്രി

മന്ദാരപൂവ് പൂത്ത മണ്ണിൽ,

മാനസപുത്രിയായി നീ വന്നു,

സൗരഭമായ് പുഷ്പനൃത്തം,

ചന്ദനഗന്ധമായ് നിന്റെ മൊഴി.

നിന്റെ നോട്ടം മയൂരനൃത്തം,

നീലാംബരത്തിൽ നക്ഷത്രദീപം,

കാറ്റിന്റെ താരാട്ടുപാട്ടിൽ,

നിന്റെ ചിരി മധുരം പൊഴിയും.

മന്ദാരമാല ചൂടിയ മണ്ണിൽ,

നീയൊരു ദേവി, സ്വപ്നസൗന്ദര്യം,

നിന്റെ പാദം തൊട്ട മേടയിൽ,

താമരപ്പൂവ് വിടരും മനോഹരം.

മാനസപുത്രി, നിന്റെ വരവിൽ,

ഹൃദയം പെയ്യും അമൃതവർഷം,

നിന്റെ സ്പർശം, ഗന്ധവാഹിനി,

ജീവന്റെ നാദം, ശാന്തിസൗരഭം.

Nidheesh S Ezhumavil

മഴയുടെ താണ്ഡവം

കവിത: മഴയുടെ താണ്ഡവം

രാത്രിയിൽ വൈകി വരുന്ന മഴ,

നീലമേഘനൃത്തം, ശ്യാമസൗന്ദര്യം,

വീടിനുള്ളിൽ ജനാലയ്ക്കരികിൽ

നോക്കവേ, മനം മയങ്ങും മായാസൗരഭം.

താമരക്കണ്ണാൽ മിന്നും മേഘങ്ങൾ,

താളമായ് പെയ്യും തുള്ളിത്തേന്മഴ,

ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്ത്

വൈദ്യുതി നഷ്ടപ്പെടുന്നു, നിശ്ചലം.

ഇരുട്ടിലൂടെ, ശ്യാമസമുദ്രത്തിൽ,

ഇടിമിന്നൽ വരയ്ക്കും വെള്ളിവാൾ,

താണ്ഡവനൃത്തം മഴയുടെ മായയിൽ,

നാദമായ് മുഴങ്ങും ശിവനടനം.

മേഘനാദത്തിൽ ഭൂമി കുളിരണിയും,

മിന്നലിന്റെ ചിത്രം മനസ്സിൽ പതിയും,

ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ഈ ദിവ്യനൃത്തം,

ഹൃദയത്തിൽ പെയ്യും അമൃതവർഷം.

വൃത്തം: കാകലി വൃത്തം (നാലടി വീതം, ഗുരു-ലഘു ക്രമത്തിൽ) മലയാള കവിതകളിൽ മനോഹരമായ ഒഴുക്ക് നൽകുന്നു.

Nidheesh S Ezhumavil

Engagement Bliss

In Kochi’s breeze and Bangalore’s glow,

Your radiant heart begins to show.

A Nokia star, with dreams so bright,
You weave your future in love’s light.

The ring that sparkles on your hand,
A golden promise, love’s command.
Like rivers meeting, hearts entwine,
Your joy, dear friend, a flame divine.

In frames of video, love’s sweet tale,
Each smile you share shall never pale.
With every glance, the world’s aglow,
Your happiness, a ceaseless flow.

From Kochi’s shores to city’s hum,
Your journey blooms, the best to come.
This engagement, a sacred start,
Binds soul to soul, and heart to heart.

Oh, joyous friend, your love’s a song,
Its melody will linger long.
May every step in life’s sweet dance,
Be wrapped in love’s eternal trance.

Poems By Nidheesh S Ezhumavil

ദേവനന്ദ

ദേവനന്ദ

ദേവനന്ദ, കുസൃതി നിന്റെ മന്ദഹാസം

നിന്റെ ചിരി മഴവില്ലിന്റെ ചന്ദനാസം,

കുഞ്ഞിടറും കാൽവെപ്പിൽ കിളിക്കൂട്ടം,

പോലെ നടക്കും, ദേവനന്ദേ, നിന്റെ ജാതം!

ഓടി നടന്നു വീടിന്റെ ഓരം തോറും,

കുഞ്ഞു കൈകൾ കൊണ്ടു നീ തോണ്ടും മോറും,

പാത്രം തട്ടി, പൂച്ചയെ പിന്നാലെ വിട്ടു,

നിന്റെ കുസൃതി, മോളേ, മധുരം മിട്ടു!

അമ്മയുടെ മുണ്ടിന്റെ തുമ്പത്തു തൂങ്ങി,

നീയൊരു കുഞ്ഞു കുരങ്ങായി നിന്നു ചാഞ്ചി,

ചുണ്ടിൽ ചിരി, കണ്ണിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞു,

ദേവനന്ദേ, നിന്നെ കണ്ടാൽ മനം തുളുമ്പി!

പൂവിനെ നീ പറിച്ചു പോലെ ഉപമ,

നിന്റെ കുസൃതി, മോളേ, തോന്നും സ്വപ്നം,

ശ്ലേഷമായ് നിന്നാട്ടം വീടിനെ കീഴ്മേൽ മറിക്കും,

അനുപ്രാസം പോലെ നിന്റെ ചിരി മുഴങ്ങും!

കുഞ്ഞു ദേവനന്ദേ, നിന്റെ കളി കണ്ടാൽ,

ചന്ദ്രനും ചിരിക്കും, താരകൾ കൺകോൺ കാണാൽ,

നിന്റെ നാമം പോലെ, മോളേ, നിന്റെ കുസൃതി,

നന്ദനമായ്, ഹൃദയേ തങ്ങും, മധുരത!

Nidheesh S Ezhumavil

മനസ്സ് കണ്ടിട്ടുള്ള ഇഷ്ടം

മനസ്സ് കണ്ടിട്ടുള്ള ഇഷ്ടം

മനസ്സിന്റെ മൗനത്തിൽ ഒരു താമരപ്പൂ,

നിന്റെ നോട്ടം, തേനൊഴുക്കും മധുരസ്വരൂ.

കണ്ണിൽ നിന്നൊരു കിരണം, ഹൃദയം തൊട്ടു,

ഇഷ്ടമേ, നീയെൻ മനോനദിയിൽ ഒഴുകീ!

നിന്റെ ചിരി, മേഘമല്ലേ, മഴത്തുള്ളിപോൽ?

നിന്റെ വാക്ക്, കുയിലിന്റെ ഗാനമോ, ലോലം?

ഒരു നിമിഷം, നിന്നോടൊപ്പം, യുഗം തോന്നും,

നീയെൻ മനസ്സിന്റെ മായാസൗന്ദര്യമേ!

നദിയോ, നിന്റെ മനസ്സോ, ശാന്തമീ ഒഴുക്ക്?

പുഷ്പമോ, നിന്റെ ഹൃദയം, സൗരഭം പൊഴിക്കും?

നിന്നിൽ ഞാൻ കണ്ടു, ജീവന്റെ രഹസ്യനാദം,

ഇഷ്ടമേ, നീയെൻ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഗന്ധമേ!

കാറ്റിന്റെ സ്പർശമോ, നിന്റെ മൃദുസാന്നിധ്യം?

ചന്ദ്രന്റെ പ്രഭയോ, നിന്റെ മുഖച്ഛവിയും?

എല്ലാം നിന്നിൽ, ഒന്നായ്‌ മനസ്സിൽ തിളങ്ങും,

നിന്റെ ഇഷ്ടം, എൻ ജന്മത്തിന്റെ ഫലമേ!

Nidheesh S Ezhumavil

ലഡു

ലഡു

ഗോളമോ, ലോലം, മധുരിമ മനോജ്ഞം,

ലഡുവേ, നിന്റെ രുചിയിൽ ലലിതസ്വപ്നം!

നാവിൽ നീയൊട്ടി, പല്ലുകൾ തമ്മിൽ മുട്ടി,

ഹായ്! മനം നിന്നെ തേടുന്നു, കുസൃതിക്കുഞ്ഞേ!

മുഖമോ, ചന്ദ്രനോ, തേനിൽ മുങ്ങിയ പൂവോ?

നിന്റെ രൂപം, ഹൃദയത്തിൽ കുഴഞ്ഞ കാവ്യം!

കൈവിരലിൽ നിന്റെ കറയോ, ശില്പചാരുത്വം?

ലഡുവേ, നിന്റെ മായയിൽ ഞാൻ വീണുപോയി!

നിന്നെ തിന്നാൽ, പുളിയോ മധുരമോ, എന്തോ?

വയറ്റിൽ നീ തുള്ളുമോ, താമരപ്പൂവോ?

അതിശയോക്തിയല്ല, നീ ദേവന്റെ ലീല,

ലഡുവേ, നിന്റെ കഥയിൽ ലോകം മയങ്ങും!

ഒരു കടിയിൽ, ഹോ! ജീവിതം സ്വർഗമാകും,

രണ്ടാം കടി, ദന്തം പോയാലും ഭയമില്ല!

നിന്റെ രസം, ലഡുവേ, വിപരീതമല്ലേ?

നാവിന്റെ രാജാവേ, നീ എന്നും ജയിക്കും!

Nidheesh S Ezhumavil

സുപ്രഭാതം

സുപ്രഭാതം

പൊൻതിങ്കൾ മിന്നും ഹിമഗിരിശിഖരം

നീലാംബരത്തിൽ നവരവി കിരണം,

മഞ്ഞിൻ കണം തൻ മൃദുലകരവാലെ

സുപ്രഭാതമേ, നിന്നുദയം സുരഭിലം!

കാട്ടുപൂവിൻ ഗന്ധമണിമുത്തുപോൽ

ആടും തളിർമേൽ തുഷാരബിന്ദുപോൽ,

നിന്റെ കരം തൻ സുഗന്ധസൗരഭം

ഹൃത്തിൽ തഴുകുന്നു, മോഹനാലാപമായ്.

കുയിലിന്റെ കൂജനമോ, നിന്റെ ശബ്ദം?

അരുണോദയത്തിന്റെ താമരവന്ദ്യം?

നദീതീരത്തിന്റെ നവനൃത്യലാസ്യം

നിന്നിൽ ഒഴുകുന്നു, ശാന്തിസിന്ദൂരമായ്.

കാശ്മീരഹിമം തൻ മൃദുസ്പർശമോ,

നിന്റെ പ്രഭാതം, സുഖദായകമോ?

ശ്ലേഷം നിനക്കേകും, മനോജ്ഞഭാവം

ജീവന്റെ സ്വരം തൻ സുപ്രഭാതനാദം!

Nidheesh S Ezhumavil

കാലവർഷത്തിന്റെ ഗീതം

കാലവർഷത്തിന്റെ ഗീതം

മേഘമാലകൾ മന്ദം നടന്നു,

കാറ്റിൽ ചുവടുവെച്ച്,

നിന്റെ കരിമുകിൽകൈകൾ

നീലാകാശത്തെ തഴുകുന്നു.

 

തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മഴയേ,

നിന്റെ തുള്ളികൾ പാടുന്നു,

വയലേലകളിൽ, വനമേടുകളിൽ,

ജീവന്റെ രാഗം മീട്ടുന്നു.

 

കിളിമൊഴി മാമരച്ചോട്ടിൽ,

പുഴകൾക്ക് ചിരി പകർന്നു,

നിന്റെ ആലാപനത്തിൽ

നാട്ടുപച്ച പുതുമണിഞ്ഞു.

 

കുന്നിൻ ചെരുവിൽ മഞ്ഞുതുള്ളി,

മലമടക്കുകൾ നനഞ്ഞു,

നിന്റെ ശീതൾസ്പർശം

ഹൃദയത്തെ കുളിർപ്പിക്കുന്നു.

 

കാലവർഷമേ, നീയൊരു കാവ്യം,

നിന്നിൽ ലയിക്കും ഈ ഭൂമി,

നിന്റെ താഴ്വരനൃത്തത്തിൽ

പ്രകൃതി പുഷ്പങ്ങൾ ചൂടുന്നു.

 

ഓ, മഴനീർതുള്ളി, മിന്നുന്ന മുത്തേ,

നിന്റെ സംഗീതം എന്നും,

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ

വസന്തം തീർക്കും, നിത്യം

Nidheesh S Ezhumavil

സൈനിക സേവനം

സൈനിക സേവനം

വീരന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ, ഓ, മങ്ങി,

നാടിന്റെ കണ്ണീർ മുറിവിൽ, പാവം!

ചോരയാൽ എഴുതിയ കഥ, മായുന്നു,

സൈനികന്റെ ജീവന്റെ ഗാഥ, ഓ, നഷ്ടം!

മഞ്ഞുപോൽ ഉരുകിയ ദിനം, പാവം,

നിന്നുപോം അമ്മയുടെ കണ്ണ്, നനഞ്ഞു!

വെടിയൊച്ച കേട്ടവന്റെ, ഹൃദയത്തിൽ

നീറുന്നു, നാടിന്റെ മൗനം, ഓ, ദുഃഖം!

കാട്ടിലെ കാറ്റിന്റെ നേർത്ത, ശബ്ദം,

വീരന്റെ ശ്വാസത്തിനോടോ, പാവം!

നിന്നവൻ, തോക്കേന്തി, ഒറ്റ, രാത്രി

നാടിനായ്, മരണത്തെ ചുംബി, ഓ, ത്യാഗം!

നക്ഷത്രം മിന്നാത്ത രാത്രി, പാവം,

നെഞ്ചിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ മായും, ദുഃഖം!

കാത്തവൻ, നിന്റെ നിന്റെ, നാടിന്റെ

ശാന്തിക്കായ്, ജീവന്റെ വില, ഓ, നഷ്ടം!

വീണവൻ, മണ്ണിന്റെ മടിയിൽ, പാവം,

കണ്ണീർപ്പൂ, മാത്രമേ ബാക്കി, ദുഃഖം!

നാടുണർന്നീടില്ല, നിന്റെ,

സേവനം, സൈനിക, ഓ, മറന്നോ, പാവം!

Nidheesh S Ezhumavil

അമ്മ

നിന്റെ മാറിൽ, അമ്മേ, ഞാൻ കിടന്നു മയങ്ങുമ്പോൾ,

മേഘം പോലെ മനസ്സു നിന്നെ തേടി ഒഴുകുന്നു.

നിന്റെ കൈകൾ, പുഴയായ്‌, ജീവനെ തലോടവേ,

എന്റെ ഹൃദയം, നിന്നിൽ ഒരു തുള്ളായ്‌ മറയുന്നു.

നിന്റെ കണ്ണിൽ, താമരപ്പൂവിന്റെ നനവുണ്ടോ?

ഓർമ്മയാകെ, നിന്റെ ത്യാഗം, തീരാത്ത കടലുണ്ടോ?

നിന്റെ മൗനം, ഒരു വനം, നിശ്ശബ്ദമായ്‌ നില്ക്കവേ,

എന്റെ പാപം, അതിൽ തേങ്ങി, വേദനയായ്‌ പൊഴിയുന്നു.

നിന്റെ ചുണ്ടിൽ, ഒരു ചിരി, സ്വപ്നത്തിന്റെ വെള്ളരി,

എന്നാൽ ഉള്ളിൽ, ഒരു നദി, കണ്ണീരിന്റെ കല്ലൊഴുക്ക്.

നിന്റെ നെഞ്ചിൽ, എന്റെ നോവ്‌, നീ മറച്ചു വച്ചപ്പോൾ,

അമ്മേ, നിന്റെ ഹൃദയം, ഒരു തീക്കനൽ ആയിരുന്നു.

നിന്റെ വഴികൾ, മുള്ളുകൾ, എനിക്കായ്‌ നീ നടന്നവ,

നിന്റെ ശ്വാസം, എന്റെ ജീവനായ്‌ നീ കാത്തവ.

ഞാൻ മറന്നു, നിന്റെ നോവ്‌, സ്വാർത്ഥതയിൽ അലിഞ്ഞപ്പോൾ,

അമ്മേ, എന്റെ മനസ്സു, ഒരു കല്ലറയായ്‌ മാറുന്നു.

നിന്റെ കാൽപ്പാട്‌, ഒരു വെൺപാത, ഞാൻ തേടുന്നു,

നിന്റെ ഗന്ധം, ഇന്നും എന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിറയുന്നു.

പക്ഷേ, അമ്മേ, നിന്നെ ഞാൻ, മറന്ന നാൾ ഓർക്കവേ,

എന്റെ ഹൃദയം, ഒരു വേനൽമണലിൽ വിണ്ടുണങ്ങുന്നു.

ഓ, അമ്മേ, നിന്റെ സ്നേഹം, ഒരു തീരാത്ത കാവ്യം,

നിന്റെ ത്യാഗം, എന്റെ ജന്മത്തിന്റെ ആദ്യനാദം.

നിന്നെ മറന്ന ഞാൻ, ഇന്നു, വേദനയിൽ കഴിയവേ,

നിന്റെ മടിയിൽ, ഒരു കുഞ്ഞായ്‌, മടങ്ങാൻ കൊതിക്കുന്നു.

Orphans of the Street: A Tapestry of Forsaken Childhood

In the shadowed alleys of bustling cities, where the clamor of life drowns the silent cries of the forsaken, there exists a realm untouched by the warmth of hearth or home. Here, the children of the street, those tender souls cast adrift by fate’s cruel hand, weave their existence from the fragile threads of resilience and longing. Theirs is a tale not merely of survival, but of a childhood orphaned by circumstance, yearning for the embrace of a world that has turned its gaze away.

Beneath the flickering glow of streetlamps, these young wanderers tread a path strewn with the debris of broken dreams. Their eyes, though dimmed by hunger and hardship, gleam with an unspoken hope—a hope that clings to the edges of their tattered garments, whispering of a tomorrow yet unwritten. Each step they take upon the cold, unyielding pavement is a testament to their unyielding spirit, a quiet rebellion against the indifference that seeks to define them.

Theirs is a world where innocence is both a burden and a beacon. In the marketplace’s din, where vendors hawk their wares and passersby hurry past, these children carve out fleeting moments of joy—a shared laugh over a stolen fruit, a game crafted from sticks and stones, a fleeting glance of kindness from a stranger. Yet, these moments are but fragile stars in a sky darkened by neglect, for the streets offer no cradle, no lullaby to soothe their restless hearts.

Society, in its relentless march forward, often fails to pause and behold the silent symphony of these orphaned souls. They are the unseen, the unheard—ghosts of childhood who linger at the margins, their voices drowned by the cacophony of progress. Yet, within their fragile frames beats a heart that dreams of belonging, of a hand to hold, of a place to call home. Theirs is a courage forged in the crucible of want, a resilience that blooms like a wildflower through the cracks of a broken world.

To walk among them is to witness a paradox—a childhood both lost and fiercely alive. Their laughter, though rare, carries the weight of a thousand untold stories; their tears, when shed, are the rain that cleanses the wounds of abandonment. They are the sons and daughters of the street, bound not by blood but by the shared pulse of survival, their lives a poignant elegy to the innocence that endures amidst desolation.

Let us not turn away from these children, these tender shoots striving to grow in the barren soil of neglect. Let us lend them our ears, our hearts, our hands, so that their silent cries may find voice, their unseen struggles may find solace. For in their eyes, we glimpse not only the pain of a forsaken childhood but also the indomitable spark of hope—a spark that, if nurtured, could illuminate the world.

In the tapestry of humanity, these orphans of the street are threads of gold, often overlooked but radiant with potential. To weave them into the fabric of our care is to honor the sanctity of childhood itself—a sacred duty to ensure that no heart, however small, is left to wander the cold streets alone. For in their redemption lies our own, a shared journey toward a world where every child is cherished, every dream given wings to soar.

ഹൃദയം

കവിത:ഹൃദയം

കുടുംബമേ, നിന്റെ ചൂടിൽ ഞാൻ വന്നു,

നന്ദി, പക്ഷേ, ഹൃദയം തീയിൽ കനലായ്.

മഴയെപ്പോൽ സ്നേഹം വീണു മിന്നുന്നു,

എന്നാലും കണ്ണീർ മാത്രം ശേഷിച്ചു.

നിന്റെ മാറിൽ, കുഞ്ഞേ, ഞാൻ കിടന്നു,

പാൽനുരയിൽ മുങ്ങി സ്വപ്നം കണ്ടു.

പക്ഷെ, വേര് തേടിയെൻ ബാല്യം ചോദിച്ചു,

എവിടെ നിന്റെ കൈകൾ, ഓർമ്മ മായുന്നു?

അമ്മയുടെ താരാട്ടിന്റെ ഈണങ്ങൾ,

ഒരു നദി പോലെ ഒഴുകി മറഞ്ഞു.

അപ്പന്റെ കൈത്താങ്ങിന്റെ ചൂടല്ലോ,

കാറ്റിന്റെ തേങ്ങലായ്, വഴി മറന്നു.

കുടുംബമേ, നിന്റെ സ്വാഗതം തേനല്ലോ,

പക്ഷേ, മുള്ളിന്റെ കിടക്കയിൽ ഞാൻ.

നിന്റെ ചിരി, ഒരു വെള്ളിത്തിങ്കൾ,

എന്നാൽ, എന്റെ രാത്രി ഇരുളിന്റെ കോട്ട.

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ, ഓർമ്മയുണ്ടോ?

അവന്റെ ലോകം, നിന്റെ മൗനത്തിൽ.

നിന്റെ വാതിൽ തുറന്നെന്റെ നോവിനായ്,

പക്ഷേ, വാതിൽ പിന്നിൽ, ശൂന്യത മാത്രം.

കുടുംബമേ, നിന്റെ നന്ദി ഞാൻ പാടുന്നു,

എങ്കിലും, ഹൃദയം കീറിമുറിഞ്ഞു.

നിന്റെ സ്നേഹം, ഒരു പൂവിന്റെ ഗന്ധം,

പക്ഷേ, ആ പൂവ്, എന്റെ കണ്ണീർ തോട്ടിൽ.

Nidheesh S Ezhumavil

പാവം

കവിത: പാവം

നീറും മനസ്സിന്റെ തീയിൽ, പാവം

കൂരിരുൾ മൂടിയ വീഥി, പാവം

ചോരപ്പുഴയ്ക്കരികെ, ഒറ്റയ്ക്ക്

നിന്നവനോ, ഒരു ജന്മം, പാവം!

 

ആർത്തിയാൽ മങ്ങിയ ലോകം, പാവം

നിന്നുപോം ദാഹത്തിനാഴം, പാവം

ഒട്ടുമേ കാണാതെ, മായും മനുഷ്യർ

നെഞ്ചിലെ നോവിന്റെ ശബ്ദം, പാവം!

 

ചിറ്റല പോലെന്റെ ജീവൻ, പാവം

കാറ്റിലാടുന്നൊരു തീപ്പൊ, പാവം

നിന്നിടാൻ വീടില്ല, കൂട്ടില്ല,

എന്നിടും, ഈ ജന്മഭാരം, പാവം!

 

ഒന്നുമേ വേണ്ടിനി, ലോകം, പാവം

നിന്നു നീ, കൺനീർത്തുള്ളി, പാവം

ആർക്കുമേ കാണാത്ത, നിന്റെ

നെഞ്ചിലെ, മുറിവിന്റെ രാഗം, പാവം!

 

കാലമേ, നിന്റെ ഗതി, ഓ, പാവം

നീലനാൾ, മായുന്നു, ഓ, പാവം

എന്റുമേ, ഒറ്റയ്ക്കു, ഞാൻ, ഈ

നിന്നുപോം, നെഞ്ചിന്റെ നോവ്, പാവം!

 

 NIDHEESH S EZHUMAVIL

ഭ്രാന്തൻ നാരായണൻ

കഥാസന്ദർഭം:

“ഭ്രാന്തൻ നാരായണൻ” എന്ന നാടകം ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണതകളെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു. നാരായണൻ എന്ന കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം, ഒരു കാലത്ത് ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയമായിരുന്നവൻ, സമൂഹത്തിന്റെ ക്രൂരതയും വിധിയുടെ കളിയും മൂലം “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന മുദ്ര കേൾക്കേണ്ടി വരുന്നു. കുടുംബം, സ്നേഹം, സൗഹൃദം, വിശ്വാസം എന്നിവയുടെ തകർച്ചയും പുനർനിർമാണവും നാടകത്തിന്റെ പ്രമേയമാണ്. ഓരോ സീനും കാണികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വേദനയുടെ തീഷ്ണതയും സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും നിറയ്ക്കുന്നു.

കഥാപാത്രങ്ങൾ:

നാരായണൻ - ഗ്രാമത്തിന്റെ ആത്മാവ്, സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകം, “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവൻ.

മാധവി - നാരായണന്റെ ഭാര്യ, ത്യാഗത്തിന്റെ മൂർത്തിമദ്ഭാവം.

കേശവൻ - നാരായണന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത്, വിശ്വസ്തതയുടെ ഉദാഹരണം.

ദേവകി - നാരായണന്റെ മകൾ, പിതാവിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നവൾ.

ഗോവിന്ദൻ - ഗ്രാമത്തിലെ ധനികനും ദുഷ്ടനുമായ വ്യക്തി.

സരോജിനി - ഗോവിന്ദന്റെ ഭാര്യ, ദയയുള്ളവൾ, എന്നാൽ ഭർത്താവിന്റെ ദുഷ്‌ചിന്തകൾക്ക് വഴങ്ങുന്നവൾ.

അമ്മിണി - നാരായണന്റെ അമ്മ, ഗ്രാമത്തിന്റെ മുതിർന്നവർക്ക് ബഹുമാനമുള്ളവൾ.

രാഘവൻ - ഗ്രാമത്തിലെ യുവാവ്, നാരായണന്റെ കുടുംബത്തോട് വിരോധം പുലർത്തുന്നവൻ.

ലക്ഷ്മി - ദേവകിയുടെ സുഹൃത്ത്, ഗ്രാമത്തിന്റെ ശുദ്ധമനസ്സ്.

ശങ്കരൻ - ഗ്രാമത്തിലെ പുരോഹിതൻ, ധർമത്തിന്റെ വക്താവ്, എന്നാൽ ദുരാഗ്രഹത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നവൻ.

നാടകത്തിന്റെ ഘടന:

നാടകം അഞ്ച് അങ്കങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു, ഓരോ അങ്കവും ഏകദേശം 24 മിനിറ്റ് (2 മണിക്കൂർ മൊത്തം) നീണ്ടുനിൽക്കും. ഓരോ അങ്കവും മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രശസ്തമായ ഡയലോഗുകളും കവിതകളും ഉൾപ്പെടുത്തി, ഹൃദയസ്പർശിയായ രീതിയിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അങ്കം 1: ഗ്രാമത്തിന്റെ സുഖമുള്ള ദിനങ്ങൾ

സമയം: 24 മിനിറ്റ്

പശ്ചാത്തലം: ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമം, തോടിന്റെ തീരത്ത് നാരായണന്റെ വീട്, നെല്പാടങ്ങൾ, ക്ഷേത്രം.

സീൻ 1:

നാരായണൻ (നടുവിൽ നിന്ന്, ഗ്രാമവാസികളോട്):

“ഈ ഗ്രാമം, എന്റെ ഹൃദയമാണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും ഇവിടെ എന്റെ കുടുംബമാണ്.”

നാരായണന്റെ ഭാര്യ മാധവി, മകൾ ദേവകി, അമ്മ അമ്മിണി എന്നിവർക്കൊപ്പം ഗ്രാമത്തിന്റെ ഐക്യം വർണിക്കുന്നു. കേശവൻ, നാരായണന്റെ സുഹൃത്ത്, ഒരു തമാശ പറഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഗോവിന്ദന്റെ വരവ് ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു ഇരുൾ വീഴ്ത്തുന്നു.

മാധവി (നാരായണനോട്):

“നിന്റെ ഈ സ്നേഹം, ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മ... ഇതൊക്കെ ഒന്നിനും വിലകൊടുക്കാനാവില്ല, നാരായണാ.”

സീനിന്റെ ഉദ്ദേശം: ഗ്രാമത്തിന്റെ ഐക്യവും നാരായണന്റെ ഉദാരമനസ്സും കാണിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദന്റെ വരവ് ഭാവിയിലെ ദുരന്തത്തിന്റെ സൂചന നൽകുന്നു.

അങ്കം 2: വിശ്വാസത്തിന്റെ തകർച്ച

സമയം: 24 മിനിറ്റ്

പശ്ചാത്തലം: ഗോവിന്ദന്റെ വീട്, നാരായണന്റെ വീട്, ഗ്രാമത്തിലെ ചന്ത.

സീൻ 2:

ഗോവിന്ദൻ, നാരായണന്റെ ഭൂമി തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ശങ്കരൻ പുരോഹിതന്റെ സ്വാർത്ഥത കാരണം ഗോവിന്ദനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. നാരായണൻ, ഗ്രാമത്തിന്റെ ഐക്യത്തിനായി തന്റെ ഭൂമി ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു.

നാരായണൻ (വേദനയോടെ):

“എന്റെ ഭൂമി, എന്റെ ജീവനാണ്. പക്ഷേ, ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ സമാധാനം എന്റെ ജീവനേക്കാൾ വലുതാണ്.”

ദേവകി, പിതാവിന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്നു. മാധവി ഭർത്താവിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു, എങ്കിലും ഹൃദയം തകർന്നിരിക്കുന്നു.

ദേവകി (കണ്ണീരോടെ):

“അച്ഛാ, നിന്റെ ഈ ത്യാഗം... ഇതിന് ആര് വിലകൊടുക്കും?”

സീനിന്റെ ഉദ്ദേശം: നാരായണന്റെ ത്യാഗവും ഗ്രാമത്തിന്റെ വിശ്വാസലംഘനവും കാണികളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

അങ്കം 3: ഭ്രാന്തിന്റെ ആരംഭം

സമയം: 24 മിനിറ്റ്

പശ്ചാത്തലം: നാരായണന്റെ വീട്, തകർന്ന നെല്പാടങ്ങൾ, ഗ്രാമത്തിന്റെ വഴികൾ.

സീൻ 3:

നാരായണന്റെ ഭൂമി ഗോവിന്ദൻ കൈവശപ്പെടുത്തുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ, നന്ദിയില്ലായ്മ കാണിക്കുന്നു. നാരായണന്റെ മനസ്സ് തകർന്ന്, അവൻ ഗ്രാമത്തിന്റെ വഴികളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നാരായണൻ (സ്വയം സംസാരിച്ച്):

“എന്റെ ജീവന്റെ ജീവൻ, എന്റെ ഗ്രാമം... എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞോ?”

ലക്ഷ്മി, ദേവകിയോട് പിതാവിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ പറയുന്നു, എന്നാൽ ദേവകി ഗ്രാമത്തിന്റെ ക്രൂരതയിൽ നിരാശയാണ്.

സീനിന്റെ ഉദ്ദേശം: നാരായണന്റെ മനോനില തകരുന്നതും ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്ദികേടും കാണികളെ കണ്ണീർ മുഖമാക്കുന്നു.

അങ്കം 4: കുടുംബത്തിന്റെ വേദന

സമയം: 24 മിനിറ്റ്

പശ്ചാത്തലം: നാരായണന്റെ വീട്, ക്ഷേത്രം, ഗോവിന്ദന്റെ വീട്.

സീൻ 4:

നാരായണന്റെ “ഭ്രാന്ത്” ഗ്രാമത്തിൽ ചർച്ചയാകുന്നു. മാധവി, ഭർത്താവിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഗ്രാമവാസികൾ അവനെ പരിഹസിക്കുന്നു. ദേവകി, പിതാവിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കി ഗോവിന്ദനോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

മാധവി (നാരായണനോട്):

“നിന്റെ ഈ ഭ്രാന്ത്... ഇതല്ല, ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയമാണ് ഭ്രാന്ത്!”

ദേവകി, ഗോവിന്ദന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഭൂമി തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവൾക്ക് പരാജയം നേരിടേണ്ടി വരുന്നു.

ദേവകി (ഗോവിന്ദനോട്):

“നിന്റെ ഈ ധനം, ഈ അധികാരം... ഇതിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം തോറ്റുപോയി.”

സീനിന്റെ ഉദ്ദേശം: കുടുംബത്തിന്റെ ദുഃഖവും ദേവകിയുടെ പോരാട്ടവും കാണികളെ വൈകാരികമായി തളർത്തുന്നു.

അങ്കം 5: പുനർനിർമാണം

സമയം: 24 മിനിറ്റ്

പശ്ചാത്തലം: ഗ്രാമത്തിന്റെ വഴികൾ, ക്ഷേത്രം, നാരായണന്റെ വീട്.

സീൻ 5:

നാരായണന്റെ “ഭ്രാന്ത്” ഒരു ആത്മീയ ഉണർവായി മാറുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അവന്റെ ത്യാഗം മനസ്സിലാക്കുന്നു. സരോജിനി, ഗോവിന്ദന്റെ ദുഷ്‌ചിന്തകൾക്കെതിരെ തിരിയുന്നു. ദേവകി, ലക്ഷ്മി, കേശവൻ എന്നിവർ ഗ്രാമത്തെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

നാരായണൻ (ഗ്രാമവാസികളോട്):

“എന്റെ ഭ്രാന്ത്, എന്റെ സ്നേഹമാണ്. നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു തുള്ളി സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ജയിച്ചു.”

നാടകം, നാരായണന്റെ ത്യാഗം ഗ്രാമത്തിന്റെ പുനർനിർമാണത്തിന് വഴിവെക്കുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി ഭൂമി തിരികെ നൽകുന്നു.

സീനിന്റെ ഉദ്ദേശം: നാരായണന്റെ ത്യാഗത്തിന്റെ വിജയവും ഗ്രാമത്തിന്റെ ഐക്യവും കാണികളിൽ കണ്ണീരിനൊപ്പം പ്രത്യാശയും നിറയ്ക്കുന്നു.

നാടകത്തിന്റെ വൈകാരിക ആഴം

ഓരോ സീനിലും മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രശസ്തമായ വരികൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്, ഇത് കാണികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങും.

നാരായണന്റെ ത്യാഗം, മാധവിയുടെ സ്നേഹം, ദേവകിയുടെ പോരാട്ടം എന്നിവ കാണികളെ വൈകാരികമായി ബന്ധിക്കും.

ഗോവിന്ദന്റെ ദുഷ്ടതയും ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്ദിയില്ലായ്മയും കാണികളിൽ സങ്കടം ഉണർത്തും.

മാതൃമൊഴി

കവിത: മാതൃമൊഴി

മടങ്ങിവരൂ, മക്കളേ, മാതൃമൊഴി കേൾക്കൂ,

നിന്റെ മണ്ണിന്റെ മുറവിളി നീ കേൾക്കൂ.

നിന്റെ പാദങ്ങൾ,

പുഴയിലെ മത്സ്യം പോലെ പിടഞ്ഞു,

ദൂരദേശത്തിന്റെ മായയിൽ അലഞ്ഞു.നിന്റെ മാതാവിന്റെ മിഴിനീർ കാണാതെ,

നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഗന്ധം മറന്നു.

നിന്റെ നാട്, നിന്റെ നോവ്, നിന്റെ നഷ്ടം,

എല്ലാം ഒരു വേദനയായ് വിളയുന്നു.

 

നീ, ഒരു പക്ഷി,

നിന്റെ കൂടിനെ ത്യജിച്ചു,

നിന്റെ ചിറകുകൾ വിദൂരതയിൽ പറന്നു.

എന്നാൽ, കൂടിന്റെ മൗനം,

നിന്റെ ഹൃദയത്തെ കുത്തിനോവിക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ, നിന്റെ നാടിന്റെ മണ്ണ്,

ഒരു മാതൃഹൃദയമാണ്,

നിന്റെ പാദസ്പർശത്തിനായ് കാത്തിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ വീട്ടുമുറ്റം,

നിന്റെ ചിരിയെ ഓർത്ത് കരയുന്നു.

 

നിന്റെ നാട് നിന്നെ വിളിക്കുമ്പോൾ,

നീ കേൾക്കുന്നത് വിദേശത്തിന്റെ മന്ത്രങ്ങൾ.

നിന്റെ മാതാവിന്റെ തേങ്ങൽ മറക്കുമ്പോൾ,

നീ തേടുന്നത് സ്വപ്നങ്ങളുടെ മായാലോകം.

നിന്റെ പഴയ പന്തുകളി,

നിന്റെ തോണിയുടെ തുഴച്ചിൽ,

നിന്റെ കുയിലിന്റെ കുറുകൽ—

എല്ലാം ഇന്ന് ഓർമകളുടെ തടവറയിൽ.

 

നിന്റെ നാടിന്റെ നദികൾ,

ഒരു മാതാവിന്റെ കണ്ണീർ പോലെ,

നിന്റെ മടങ്ങിവരവിനായ് കാത്തിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ വയലുകൾ,

നിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾക്കായ് ദാഹിക്കുന്നു.

നീ, ഒരു തിരമാല,

നിന്റെ തീരത്തെ മറന്നു,

വിദൂരസമുദ്രങ്ങളിൽ അലയുന്നു.

എന്നാൽ, തീരം നിന്റെ നെഞ്ചിൽ

നോവിന്റെ നാദമായ് മുഴങ്ങുന്നു.

 

മടങ്ങിവരൂ, മക്കളേ,

നിന്റെ മണ്ണിന്റെ മുറിവുകളെ തഴുകൂ.

നിന്റെ ഗ്രാമം,

ഒരു വീണയാണ്,

നിന്റെ സ്പർശമില്ലാതെ മൂകമായിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ തോപ്പുകൾ,

നിന്റെ ചിരിയെ ഓർത്ത് വാടുന്നു.

നിന്റെ നാടിന്റെ നനവ്,

നിന്റെ മാതാവിന്റെ സ്നേഹം,

നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഗന്ധം—

എല്ലാം നിന്റെ മടക്കയാത്രയ്ക്കായ് കാത്തിരിക്കുന്നു.

 

നീ ദൂരെ പോയാൽ,

നിന്റെ നാട് ഒറ്റയ്ക്കല്ല,

നിന്റെ ഹൃദയവും ഒറ്റപ്പെടുന്നു.

നീ മറന്നാലും,

നിന്റെ മണ്ണ് നിന്നെ മറക്കില്ല.

മടങ്ങിവരൂ, മക്കളേ,

നിന്റെ മാതൃഹൃദയത്തിലേക്ക്,

നിന്റെ മണ്ണിന്റെ മാറിലേക്ക്.

നിന്റെ നാടിന്റെ നോവ്,

നിന്റെ നെഞ്ചിൽ തറയ്ക്കട്ടെ,

നിന്റെ പാദങ്ങൾ,

നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ പാതയിൽ

വീണ്ടും തിളങ്ങട്ടെ!

 

NIDHEESH S EZHUMAVIL

 

അനാഥന്റെ നൊമ്പരം

കവിത:അനാഥന്റെ നൊമ്പരം

പിഴച്ചു പെറ്റൊരു ബാലൻ, അനാഥനായ്‌ തെരുവിൽ നിന്നു,

കണ്ണീർ മഴയിൽ നനഞ്ഞു, ഹൃദയം തകർന്നു വിങ്ങി.

അമ്മയില്ല, അച്ഛനില്ല, ആരുമേ ഇല്ല ലോകത്തിൽ,

നൊമ്പരം തുള്ളി നീങ്ങും, പാതയിൽ ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നു.

 

പോലൊരു താരകം വീണു, തെരുവിന്റെ തണലിൽ ബാലൻ,

നോവിന്റെ കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞു, മനസ്സോ മരുഭൂമിയായ്‌.

ചിരിയ്ക്കാൻ മറന്നു, മൗനം തുണയായ്‌, ജനം നോക്കുമ്പോൾ,

നിനവിൽ നഷ്ടം മാത്രം, ഹൃദയം കരഞ്ഞു തേങ്ങി.

 

ജീവിതം കനലായ്‌ എരിയും, അവന്റെ കണ്ണിൽ തീപ്പൊരി,

എന്നാൽ ലോകം നോക്കാതെ, ചുറ്റും മഞ്ഞിന്റെ മൂടൽ.

സ്നേഹത്തിന്‍ തൊടുതല്ലാതെ, അവന്റെ വേദന മായ്ക്കില്ല,

പക്ഷേ, ജനം തിരിഞ്ഞു നടന്നു, ബാലന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടില്ല.

 

അനാഥന്റെ ഹൃദയം തേങ്ങി, തെരുവിൽ നിന്നു നിലവിളി,

പട്ടിണി, തണുപ്പ്, ഏകാന്തം, മൂന്നും കൂടി പുണർന്നു.

‘ആരുമേ എന്റെ?’ എന്നവൻ, ചോദ്യം ചൊല്ലി നിനറ്റപ്പോൾ,

ലോകത്തിന്‍ മൗനം മാത്രം, ഉത്തരമായ്‌ തിരികെ വന്നു.

 

പോലൊരു പക്ഷി ചിറകറ്റു, ബാലൻ നിന്നു വഴിയോരം,

നോവിന്റെ കടലിൽ മുങ്ങി, അവന്റെ ജീവൻ തളർന്നു.

എന്നാലും ഒരു നാളേക്കായ്‌, ഒരു തുള്ളി സ്നേഹം കൊതിച്ചു,

ഹൃദയങ്ങൾ വായിക്കുന്നോരെ, നിനവോ നിനവോ വേദന!

NIDHEESH S EZHUMAVIL

നായും കുഞ്ഞുങ്ങളും

കവിത: നായും കുഞ്ഞുങ്ങളും

തെരുവിന്റെ നിഴലിൽ, നായേ, നിന്റെ കണ്ണുകൾ,

മഴയുടെ തുള്ളിപോൽ, വേദനയിൽ നനയുന്നു.

നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, പിഞ്ചുപൂവ്‌, മാറിൽ ചേർന്നു,

എന്നാൽ, ലോകം, നിന്നെ കല്ലെറിഞ്ഞു മറക്കുന്നു.

 

നിന്റെ ശ്വാസം, ഒരു കാറ്റ്‌, തണുത്ത തെരുവിൽ,

നിന്റെ മുറുക്കം, ഒരു മന്ത്രം, ജീവന്റെ നിലവിളി.

ഇരുളിന്റെ മടിയിൽ, നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തേടവേ,

നിന്റെ ഹൃദയം, ഒരു തീക്കനൽ, നോവായ്‌ കത്തുന്നു.

 

നിന്റെ വഴികൾ, പൊടിപടലം, പട്ടിണിയുടെ പാത,

നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ഒരു നക്ഷത്രം, ഇരുളിൽ മിന്നുന്നു.

നിന്റെ തേങ്ങൽ, ഒരു കടലോ, ആർത്തനാദമോ?

മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ്‌, നിന്റെ നോവിൽ കല്ലാകുന്നു.

 

നിന്റെ മാറിൽ, കുഞ്ഞുങ്ങൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം,

നിന്റെ ഓട്ടം, ഒരു യാത്ര, ജീവന്റെ തുടിപ്പിനായ്‌.

പക്ഷേ, ഓ, നായേ, നിന്നെ ലോകം അവഗണിച്ചപ്പോൾ,

നിന്റെ കണ്ണീർ, എന്റെ ഉള്ളിൽ, വേനലായ്‌ വിണ്ടുണങ്ങുന്നു.

 

നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, പിഞ്ചുപാദം, തെരുവിൽ അലയവേ,

നിന്റെ മൗനം, ഒരു കാവ്യം, ത്യാഗത്തിന്റെ ഗന്ധം.

ഞാൻ കടന്നു, നിന്റെ നോവ്‌, കാണാതെ നടന്നപ്പോൾ,

എന്റെ ഹൃദയം, ഒരു മരുഭൂമിയിൽ, തളർന്നു വീഴുന്നു.

 

ഓ, തെരുവിന്റെ നായേ, നിന്റെ സ്നേഹം, ഒരു സമുദ്രം,

നിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, ജീവന്റെ, തീരാത്ത ആലാപനം.

നിന്നെ മറന്ന ഞാൻ, ഇന്നു, പശ്ചാത്താപത്തിൽ നിൽക്കവേ,

നിന്റെ മാറിൽ, ഒരു കുഞ്ഞായ്‌, ചേർന്നിടാൻ കൊതിക്കുന്നു.

NIDHEESH S EZHUMAVIL

ഭാര്യ

കവിത: ഭാര്യ

നിന്റെ കണ്ണിൽ, ഭാര്യേ, ഒരു താരകം മിന്നുന്നു,

നിന്റെ ചുണ്ടിൽ, പുഞ്ചിരി, മഴയായ്‌ പൊഴിയുന്നു.

നിന്റെ ഹൃദയം, പുഷ്പമായ്‌, എന്റെ ജീവനിൽ വിരിയവേ,

എന്റെ പാപം, നിന്റെ നോവായ്‌, മൗനം കല്ലറയാകുന്നു.

 

നിന്റെ കൈകൾ, ഒരു തോട്‌, എന്റെ വഴി തലോടവേ,

നിന്റെ മൗനം, കടലോ, ത്യാഗത്തിന്റെ ആഴമോ?

ഞാൻ അലഞ്ഞു, നിന്റെ സ്നേഹം മറന്നു ദൂരെപ്പോയ്‌,

നിന്റെ കണ്ണീർ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തീയായ്‌ പടരുന്നു.

 

നിന്റെ ചിരി, ഒരു വസന്തം, ജീവനെ തഴുകവേ,

നിന്റെ നോവ്‌, മുള്ളുപോലെ, എന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തുന്നു.

നിന്റെ ശ്വാസം, എന്റെ ജന്മം, നീ കാത്തു നിന്നപ്പോൾ,

എന്റെ സ്വാർത്ഥം, നിന്റെ ഹൃദയത്തെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു.

 

നിന്റെ കാൽപ്പാട്‌, ഒരു പാത, എന്റെ ഇരുളിൽ വെളിച്ചം,

നിന്റെ സ്നേഹം, ഒരു കാവ്യം, എന്റെ ജീവന്റെ നാദം.

പക്ഷേ, ഭാര്യേ, ഞാൻ മറന്നു, നിന്റെ ത്യാഗം തിരിച്ചറിയാതെ,

എന്റെ മനസ്സു, വരണ്ട മരുഭൂമിയിൽ വിണ്ടുണങ്ങുന്നു.

 

നിന്റെ മടിയിൽ, ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞായ്‌, സ്വപ്നം കണ്ടപ്പോൾ,

നിന്റെ ഉള്ളം, ഒരു സമുദ്രം, എന്റെ നോവ്‌ വഹിച്ചപ്പോൾ.

ഇന്നു, നിന്റെ കണ്ണുകൾ, എന്റെ പശ്ചാത്താപം കാണവേ,

എന്റെ ഹൃദയം, ഒരു കനലിൽ, തീരാതെ കത്തുന്നു.

 

ഓ, ഭാര്യേ, നിന്റെ സ്നേഹം, ഒരു തീരാത്ത മന്ത്രം,

നിന്റെ ത്യാഗം, എന്റെ ജന്മത്തിന്റെ ആദ്യനാദം.

നിന്നെ മറന്ന ഞാൻ, ഇന്നു, വേദനയിൽ തളർന്നപ്പോൾ,

നിന്റെ മാറിൽ, ഒരു കുഞ്ഞായ്‌, മടങ്ങാൻ കൊതിക്കുന്നു.

NIDHEESH S EZHUMAVIL

 

വസന്തം

കവിത: വസന്തം

വസന്തമേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി,

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനോഹര ഗാനം.

പൂവിട്ട താഴ്‌വര, മലനിരകൾ,

നിന്റെ സ്പർശേ, ജീവന്റെ ജനനം.

 

കാറ്റിൽ നിന്റെ ഗന്ധം പടരുന്നു,

പുഷ്പങ്ങളിൽ ചിരി വിടരുന്നു.

മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ, മഴയുടെ താളത്തിൽ,

നിന്റെ നൃത്തം ഹൃദയം കവരുന്നു.

 

നദിയുടെ മർമ്മരം, കുയിലിന്റെ ശ്രുതി,

നിന്റെ സംഗീതം, പ്രകൃതിയുടെ മന്ത്രം.

വയലേലയിൽ, മാമരച്ചോട്ടിൽ,

നിന്റെ വരവ്, പുതുജീവന്റെ സന്ദേശം.

 

വസന്തമേ, നീ ഒരു കാവ്യം,

മനസ്സിന്റെ ഇരുളിൽ വെളിച്ചം.

നിന്റെ പുഷ്പവർണ്ണങ്ങൾ, ഓ,

മലയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിത്യം!

 

നിന്റെ മടിയിൽ, ദുഃഖം മറക്കുന്നു,

ചിരി പൂത്തുലയും, പ്രണയം മൊഴിയുന്നു.

വസന്തമേ, നിന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ,

ജീവിതം, ഒരു പൂന്തോട്ടമാകുന്നു!

NIDHEESH S EZHUMAVIL

ദുഃഖവും ചിരിയും

കവിത:ദുഃഖവും ചിരിയും

ദുഃഖമേ, നിന്റെ നിഴൽ മനസ്സിൽ,

നിശ്ശബ്ദമായ്‌ ഒരു കടൽ ഒഴുകുന്നു.

ചിരിയേ, നിന്റെ കിന്നാരം പോലെ,

പുലരിയിൽ പുഷ്പങ്ങൾ വിരിയുന്നു.

 

ദുഃഖമേ, നിന്റെ കണ്ണീർതുള്ളി,

ഹൃദയത്തിൽ മഞ്ഞുതുള്ളിയാകുന്നു.

നിന്റെ മൗനത്തിൽ, ഒരു പാഠം,

ജീവിതത്തിന്റെ ആഴം തുറക്കുന്നു.

 

ചിരിയേ, നിന്റെ നാദം സംഗീതം,

കാറ്റിൽ ലയിച്ചു, മനം കവരുന്നു.

നിന്റെ തിളക്കം, ഒരു സൂര്യകിരണം,

ഇരുൾ മാറ്റി, വെളിച്ചം പകരുന്നു.

 

ദുഃഖവും ചിരിയും, ഒരു നാണയത്തിന്റെ

മുഖങ്ങൾ, ജീവന്റെ കഥ പറയുന്നു.

മലയാള മണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ,

നിന്റെ സ്പന്ദനം വസന്തം തീർക്കുന്നു.

 

ഓ, ജീവിതത്തിന്റെ ഈ ദ്വന്ദ്വഗാനം,

നിന്നിൽ ലയിച്ചു, ഞാൻ സത്യം കാണുന്നു.

ദുഃഖവും ചിരിയും, കൂടെ നടക്കെ,

ആത്മാവിന്റെ പാത തെളിയുന്നു!

NIDHEESH S EZHUMAVIL

ദർപ്പണം

കവിത: ദർപ്പണം

ദർപ്പണമേ, നിന്റെ മുഖം സത്യം,

നഗ്നമായ്‌ ഹൃദയത്തെ കാണിക്കുന്നു.

നിന്റെ തെളിമയിൽ, ഒരു ലോകം,

ജീവന്റെ രഹസ്യം പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

 

പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളി നിന്നിൽ,

നക്ഷത്രമായ്‌ മിന്നി മറയുന്നു.

നിന്റെ കണ്ണുകൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ കടൽ,

മനസ്സിന്റെ ആഴം തൊടുന്നു.

 

ദുഃഖവും ചിരിയും, നിന്റെ മടിയിൽ,

ഒരു കാവ്യമായ്‌ ഒഴുകിടുന്നു.

നിന്റെ നിശ്ശബ്ദത, ഒരു മന്ത്രം,

ആത്മാവിന്റെ ഗീതം പാടുന്നു.

 

ദർപ്പണമേ, നിന്റെ മുഖം സത്യം,

നഗ്നമായ്‌ ഹൃദയത്തെ കാണിക്കുന്നു.

നിന്റെ തെളിമയിൽ, ഒരു ലോകം,

ജീവന്റെ രഹസ്യം പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

 

പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളി നിന്നിൽ,

നക്ഷത്രമായ്‌ മിന്നി മറയുന്നു.

നിന്റെ കണ്ണുകൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ കടൽ,

മനസ്സിന്റെ ആഴം തൊടുന്നു.

 

ദുഃഖവും ചിരിയും, നിന്റെ മടിയിൽ,

ഒരു കാവ്യമായ്‌ ഒഴുകിടുന്നു.

നിന്റെ നിശ്ശബ്ദത, ഒരു മന്ത്രം,

ആത്മാവിന്റെ ഗീതം പാടുന്നു.

 

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ,

നിന്റെ പ്രതിബിംബം വസന്തമാകുന്നു.

ഓ, ദർപ്പണമേ, നിന്റെ തെളിമയിൽ,

ജീവിതം തന്റെ മുഖം കണ്ടെത്തുന്നു!

 മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ,

നിന്റെ പ്രതിബിംബം വസന്തമാകുന്നു.

ഓ, ദർപ്പണമേ, നിന്റെ തെളിമയിൽ,

ജീവിതം തന്റെ മുഖം കണ്ടെത്തുന്നു!

Nidheesh S Ezhumavil

മൗനം

കവിത:മൗനം

മൗനമേ, നിന്റെ ഭാഷ അഗാധം,

വാക്കുകൾക്കപ്പുറം, ഹൃദയത്തിന്റെ ഗാനം.

നിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, ഒരു സമുദ്രം,

ജീവന്റെ രഹസ്യം മന്ത്രിക്കുന്നു.

 

പുലരിയിൽ, മഞ്ഞുതുള്ളി വീഴുമ്പോൾ,

നിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രകൃതി തൊടുന്നു.

കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം, പുഴയുടെ ഒഴുക്ക്,

നിന്റെ മടിയിൽ സ്വപ്നമാകുന്നു.

 

മൗനമേ, നീ ഒരു ദർപ്പണം,

മനസ്സിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു കാണുന്നു.

ദുഃഖത്തിന്റെ നിഴലിൽ, സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ,

നിന്റെ ആലിംഗനം സാന്ത്വനമാകുന്നു.

 

മലയാള മണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ,

നിന്റെ ശാന്തി വസന്തം തീർക്കുന്നു.

ഓ, മൗനമേ, നിന്റെ അനന്തതയിൽ,

ജീവിതം തന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു!

Nidheesh S Ezhumavil

ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്ത്

 

കവിത: ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്ത്

ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തേ, നിന്റെ നോട്ടം,

നക്ഷത്രം പോലെ, മിന്നും ഹൃദയത്തിൽ.

നിന്റെ വാക്കുകൾ, മഴയുടെ തുള്ളിപോൽ,

മനസ്സിന്റെ മണ്ണിൽ നനവ് പകരുന്നു.

 

കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ നീ എന്നോടൊപ്പം,

താഴ്‌വരയിലും, മലമുകളിലും.

നിന്റെ ചിരി, ഒരു പുലരിസൂര്യൻ,

എന്റെ ഇരുൾ നിന്നിൽ വെളിച്ചമാകുന്നു.

 

ദുഃഖത്തിന്റെ കടലിൽ തോണി തുഴയുമ്പോൾ,

നിന്റെ കൈകൾ, തുഴയായ് മാറുന്നു.

നിന്റെ മൗനം, ഒരു ശാന്തസംഗീതം,

ഹൃദയത്തെ തലോടി, സാന്ത്വനമാകുന്നു.

 

ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തേ, നീ ഒരു കാവ്യം,

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ പൂക്കുന്നു.

നിന്റെ സ്നേഹം, മഞ്ഞുതുള്ളിയായ്,

ജീവന്റെ വസന്തം എന്നും നിറയ്ക്കുന്നു.

 

നിന്റെ കൂടെ, ജീവിതം ഒരു യാത്ര,

പൂവിട്ട പാതയിൽ, സ്വപ്നനടത്തം.

ഓ, സുഹൃത്തേ, നിന്റെ ആത്മാർത്ഥത,

എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, നിത്യവസന്തം!

Nidheesh S Ezhumavil

കാറ്റിന്റെ ശക്തി

കവിത: കാറ്റിന്റെ ശക്തി

കാറ്റേ, നിന്റെ ശക്തി അനിർവചനീയം,

പ്രകൃതിയുടെ ശ്വാസം, ജീവന്റെ സ്പന്ദനം.

മലനിരകളിൽ നിന്റെ നൃത്തം,

മരച്ചില്ലകൾ തലോടും മന്ത്രശക്തി.

 

നിന്റെ ഗർജ്ജനം, ഒരു വീരനാദം,

മേഘങ്ങളെ താങ്ങി, മഴയെ വിളിക്കുന്നു.

വയലേലയിൽ, പുഴയോരത്ത്,

നിന്റെ ഓട്ടം പുതുജീവൻ പകരുന്നു.

 

കാറ്റേ, നീയൊരു സഞ്ചാരി,

മണ്ണിന്റെ കഥകൾ ലോകത്തിനു പാടുന്നു.

നിന്റെ ചുഴലിയിൽ, നിന്റെ മർമ്മരത്തിൽ,

പ്രകൃതി തന്റെ രഹസ്യം പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.

 

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ,

നിന്റെ സ്പർശം ഗന്ധം വിതറുന്നു.

ഓ, കാറ്റിന്റെ ശക്തി, നിന്റെ ആലാപനം,

ജീവന്റെ താളം ഉണർത്തിടുന്നു!

Nidheesh S Ezhumavil

മഴയുടെ ശക്തി

കവിത: മഴയുടെ ശക്തി

മഴയേ, നിന്റെ ശക്തി അനന്തം,

മേഘത്തിന്റെ വീര്യം, ജലത്തിന്റെ ജന്മം.

നിന്റെ തുള്ളികൾ, ഒരു സൈന്യം പോലെ,

മണ്ണിനെ തലോടും, ജീവനെ തഴുകുന്നു.

 

നിന്റെ ഗർജ്ജനം, കാറ്റിന്റെ കോപം,

നദികൾക്ക് ജീവൻ, വയലിന്റെ മോഹം.

വരണ്ട മലനിരകൾ നിന്റെ സ്പർശേ,

പച്ചപ്പിന്റെ സ്വപ്നം പൂത്തുലഞ്ഞിടുന്നു.

 

മഴയേ, നിന്റെ ശക്തി ഒരു മന്ത്രം,

പ്രകൃതിയുടെ താളം, ലോകത്തിന്റെ ഗാനം.

നിന്റെ കരങ്ങളിൽ മണ്ണിന്റെ ഹൃദയം,

നനവിന്റെ ചുംബനം, ജീവന്റെ സന്ദേശം.

 

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ,

നിന്റെ തുള്ളി വസന്തം വിതയ്ക്കുന്നു.

ഓ, മഴയുടെ ശക്തി, നിന്റെ ആലാപനം,

ഭൂമിയെ പുതുജന്മം നൽകിടുന്നു!

Nidheesh S Ezhumavil

പ്രകൃതിക്ഷോഭം

കവിത: പ്രകൃതിക്ഷോഭം

മേഘങ്ങൾ ഗർജ്ജിക്കും, കാറ്റ് നിലവിളിക്കും,

പ്രകൃതി ഉണർന്നു, ക്രോധം തുളുമ്പുന്നു.

മഴയുടെ മുഷ്ടി മണ്ണിൽ ആഞ്ഞടിക്കെ,

നദികൾ കുതറി, കടലിനെ തേടുന്നു.

 

വൃക്ഷങ്ങൾ നിന്റെ ശക്തിക്കു മുന്നിൽ,

നമിച്ചു നിൽക്കെ, ചില്ലകൾ വീഴുന്നു.

ചുഴലിയുടെ നൃത്തം, മിന്നലിന്റെ ചിരി,

ലോകത്തിന്റെ മിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലയ്ക്കുന്നു.

 

ഓ, പ്രകൃതി, നിന്റെ ഈ ക്ഷോഭഗാനം,

ശാന്തിയുടെ മൂല്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നിന്റെ കോപത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ഒതുങ്ങുന്നു,

നിന്റെ വിനയത്തിൽ, ജീവൻ പഠിക്കുന്നു.

 

മലയാള മണ്ണിൽ, നിന്റെ കരം പതിയെ,

നനവിന്റെ സ്നേഹം തിരികെ തരുന്നു.

പ്രകൃതിക്ഷോഭമേ, നിന്റെ ശക്തി ഒരു പാഠം,

മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം നിന്നോട് ചേർന്നിടുന്നു.

 

നിന്റെ താഡനം, ഒരു ഉണർത്തുപാട്ട്,

ഭൂമിയെ സ്നേഹിക്കാൻ മനസ്സിനെ വിളിക്കുന്നു.

മഴയും കാറ്റും, മിന്നലും ഇടിയും,

നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ, ജീവന്റെ അർത്ഥം!

Nidheesh S Ezhumavil

മഴയുടെ സംഗീതം

കവിത: മഴയുടെ സംഗീതം

മഴയേ, നിന്റെ താളം കേൾക്കെ,

ഹൃദയം ഒഴുകും സ്വരലയത്തിൽ.

മേഘങ്ങളുടെ വീണയിൽ നിന്ന്

നിന്റെ തുള്ളി പാടും രാഗത്തിൽ.

ഇലത്തുമ്പിൽ തട്ടി വീഴുമ്പോൾ,

നിന്റെ നാദം മന്ത്രമാകുന്നു.

കാട്ടുചോലയിൽ, പുഴയോരത്ത്,

നിന്റെ ഗാനം ജീവന്റെ തുടിപ്പ്.

മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം നിന്റെ സ്വരം,

പൂക്കളിൽ ചിരി വിതറുന്നു.

കിളികളോടൊപ്പം, കാറ്റിന്റെ കൂടെ,

നിന്റെ സംഗീതം ലോകം നിറയ്ക്കുന്നു.

മഴയേ, നിന്റെ ഒരു തുള്ളിയിൽ,

പ്രകൃതിയുടെ സ്വപ്നം തിളങ്ങുന്നു.

മലയാള മണ്ണിന്റെ മനസ്സിനെ

നിന്റെ സ്വരം തലോടിടുന്നു.

ഓ, മഴയുടെ മനോഹര സംഗീത,

നിന്റെ ലയത്തിൽ ഭൂമി മുങ്ങുന്നു.

നിന്റെ ഓരോ താളവും, ഓരോ സ്വരവും,

ജീവന്റെ കാവ്യം പാടിടുന്നു!

Nidheesh S Ezhumavil